ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ในภาครัฐ: วิธีการปกป้องบริการสาธารณะและเสริมสร้างความยืดหยุ่นทางไซเบอร์

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐช่วยปกป้องฟังก์ชันการทำงานของสถาบันภาครัฐ เหตุการณ์ทางไซเบอร์อาจทำให้การจ่ายเงินสวัสดิการ การออกใบอนุญาต การบริหารภาษี บันทึกสาธารณะ กระบวนการทางศาล หรือการประสานงานฉุกเฉินล่าช้า ซึ่งเป็นบริการที่ประชาชนอาจไม่มีทางเลือกอื่นที่เป็นไปได้ นอกจากนี้ยังอาจเปิดเผยข้อมูลที่ประชาชนจำเป็นต้องให้ไว้ และสร้างความวุ่นวายให้กับหน่วยงานภาครัฐอื่นๆ ที่ต้องพึ่งพาระบบเดียวกัน

รัฐบาลดิจิทัลได้เชื่อมต่อบริการเหล่านี้มากขึ้นผ่านแพลตฟอร์มระบุตัวตนร่วมกัน การแลกเปลี่ยนข้อมูล โครงสร้างพื้นฐานระบบคลาวด์ ระบบการชำระเงิน และพอร์ทัลส่วนกลาง สิ่งนี้สามารถทำให้การบริหารงานภาครัฐรวดเร็วและเข้าถึงได้ง่ายยิ่งขึ้น แต่ก็สร้างการพึ่งพาซึ่งกันและกัน ซึ่งความล้มเหลวเพียงจุดเดียวอาจส่งผลกระทบต่อบริการหรือองค์กรหลายแห่งได้

ความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ของรัฐบาลคือความสามารถของสถาบันภาครัฐในการเตรียมพร้อม ต้านทาน ตอบสนอง และฟื้นฟูจากเหตุการณ์ทางไซเบอร์ โดยยังคงรักษาหรือรีสโตร์บริการที่จำเป็นไว้ได้ ซึ่งผสมผสานการรักษาความปลอดภัยเชิงป้องกันเข้ากับ การตรวจพบ การตอบสนองที่มีการประสานงานกัน การวางแผนความต่อเนื่อง และการฟื้นฟูที่เชื่อถือได้

ดังนั้น ความเสี่ยงทางไซเบอร์ในรัฐบาลจึงต้องได้รับการประเมินในแง่ของผลลัพธ์ที่มีต่อสาธารณะ คำถามจึงไม่ใช่เพียงแค่ว่าผู้โจมตีจะสามารถประนีประนอมระบบหรือได้รับข้อมูลที่ละเอียดอ่อนหรือไม่ แต่ยังรวมถึงว่าฟังก์ชันต่างๆ ของรัฐบาลใดบ้างที่อาจถูกขัดขวาง ผลกระทบจะแพร่กระจายไปในวงกว้างเพียงใด และบริการที่เชื่อถือได้จะสามารถรีสโตร์กลับมาได้รวดเร็วเพียงใด

ความไว้วางใจและความโปร่งใสมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้นในความปลอดภัยทางไซเบอร์ของรัฐบาล องค์กรภาครัฐไม่เพียงแต่ต้องดำเนินการตามมาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดเท่านั้น แต่ยังต้องแสดงให้เห็นว่าระบบ ข้อมูล และแนวทางปฏิบัติด้านความปลอดภัยได้รับการปกป้องอย่างไร การประเมินที่เป็นอิสระ เอกสารด้านความปลอดภัย และศูนย์ความโปร่งใสสามารถช่วยให้รัฐบาล หน่วยงานกำกับดูแล และผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่เชื่อถือได้ทำการประเมินผู้ให้บริการเทคโนโลยี และตัดสินใจนำไปใช้ได้อย่างรอบรู้

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ในรัฐบาลคืออะไร?

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐคือการผสานรวมของการกำกับดูแล บุคลากร กระบวนการ และเทคโนโลยีที่ใช้เพื่อปกป้องระบบ ข้อมูล บริการดิจิทัล และฟังก์ชันการดำเนินงานของภาครัฐจากการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต การดัดแปลง การหยุดชะงัก และการสูญหาย

ขอบเขตสามารถครอบคลุมไปถึงกระทรวงส่วนกลาง ฝ่ายบริหารส่วนภูมิภาค เทศบาล หน่วยงานกำกับดูแล หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย แอปพลิเคชันที่ให้บริการประชาชน ระบบภายใน แพลตฟอร์มส่วนกลางของรัฐบาล โครงสร้างพื้นฐานระบบคลาวด์และภายในองค์กร เทคโนโลยีเชิงปฏิบัติการ และบริการที่จัดหาโดยผู้รับเหมา

ไม่ใช่ทุกหน่วยงานรัฐจะมีหน้าที่ความรับผิดชอบหรือโปรไฟล์ความเสี่ยงที่เหมือนกัน ตัวอย่างเช่น กระทรวงระดับชาติ หน่วยงานท้องถิ่น ผู้ให้บริการระบบการพิสูจน์และยืนยันตัวตนทางดิจิทัล (digital ID) และหน่วยงานอื่น ๆ จะต้องการขีดความสามารถและการควบคุมที่แตกต่างกันออกไป

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐยังมีความคาบเกี่ยวกับยุทธศาสตร์ความปลอดภัยทางไซเบอร์แห่งชาติ ความปลอดภัยทางไซเบอร์ทางทหาร การบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับอาชญากรรมทางไซเบอร์ และการปกป้องโครงสร้างพื้นฐานสำคัญที่มีเอกชนเป็นผู้ดำเนินงาน แต่ก็มีความแตกต่างกัน บทความนี้มุ่งเน้นไปที่องค์กรภาครัฐฝ่ายพลเรือนและบริการต่าง ๆ ที่จัดทำโดยองค์กรเหล่านี้

อะไรที่ทำให้ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐมีความแตกต่าง?

เทคโนโลยีจำนวนมากที่ใช้ในภาครัฐนั้นก็ถูกนำมาใช้ในองค์กรธุรกิจขนาดใหญ่เช่นเดียวกัน ความแตกต่างอยู่ที่หน้าที่ความรับผิดชอบ โครงสร้าง และผลที่ตามมาที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านั้น

เหตุใดความต่อเนื่องของบริการสาธารณะจึงมีความสำคัญในความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐ

ลำดับความสำคัญด้านความปลอดภัยของรัฐบาลควรเริ่มต้นที่ฟังก์ชันสาธารณะมากกว่าระบบเดี่ยว ๆ แต่ละระบบ

ผู้นำจำเป็นต้องเข้าใจว่าบริการใดบ้างที่ต้องพร้อมใช้งานอย่างต่อเนื่อง แต่ละบริการสามารถทนต่อการหยุดชะงักได้นานเพียงใด กลุ่มใดจะได้รับผลกระทบมากที่สุด และมีทางเลือกอื่นที่ใช้การได้หรือไม่ นอกจากนี้ ยังต้องระบุระบบ ข้อมูล ซัพพลายเออร์ และหน่วยงานอื่น ๆ ที่แต่ละบริการจำเป็นต้องพึ่งพาอีกด้วย

สิ่งนี้สร้างพื้นฐานที่ชัดเจนยิ่งขึ้นสำหรับการหารือเกี่ยวกับความเสี่ยงทางไซเบอร์กับฝ่ายบริหาร แทนที่จะนำเสนอรายการจุดอ่อนทางเทคนิคที่ยาวเหยียด ทีมรักษาความปลอดภัยสามารถอธิบายได้ว่าฟังก์ชันสาธารณะใดบ้างที่มีความเสี่ยง กำลังดำเนินการอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว และยังคงมีความเสี่ยงใดหลงเหลืออยู่บ้าง

เหตุใดโครงสร้างรัฐบาลแบบกระจายอำนาจจึงอาจทำให้ความปลอดภัยทางไซเบอร์ซับซ้อนขึ้น

รัฐบาลแทบจะไม่เคยเป็นองค์กรเดี่ยวที่มีทรัพย์สินทางเทคโนโลยีเพียงหนึ่งเดียวและมีสายการบังคับบัญชาเดียว รัฐบาลอาจประกอบด้วยกระทรวง หน่วยงาน หน่วยงานบริหารระดับภูมิภาค เทศบาล หน่วยงานกำกับดูแล และผู้ให้บริการแบบแบ่งปัน ที่มีงบประมาณ ซัพพลายเออร์ และระดับวุฒิภาวะด้านความปลอดภัยที่แตกต่างกัน

การประเมิน NIS360 ปี 2026 ของ ENISA จัดให้การบริหารภาครัฐของสหภาพยุโรปอยู่ในระดับวุฒิภาวะด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ปานกลาง โดยมีความก้าวหน้าเพียงเล็กน้อยในด้านความพร้อมในการปฏิบัติงาน นอกจากนี้ ยังเน้นย้ำถึงความแตกต่างอย่างมากระหว่างหน่วยงานของรัฐในแง่ของขนาด ทรัพยากร ความรับผิดชอบ และความเชี่ยวชาญ ผลการวิจัยนี้เจาะจงเฉพาะสหภาพยุโรป แต่ความท้าทายเชิงโครงสร้างดังกล่าวสามารถนำไปปรับใช้ได้ในวงกว้าง

แบบจำลองความปลอดภัยระดับรัฐบาลจึงจำเป็นต้องมีทิศทางร่วมกันโดยไม่จำเป็นต้องมีแบบแผนการนำไปปฏิบัติใช้ที่เหมือนกันทุกประการ กระทรวงขนาดใหญ่อาจดำเนินงานศูนย์ปฏิบัติการความปลอดภัยของตนเอง ในขณะที่หน่วยงานบริหารส่วนท้องถิ่นอาจต้องพึ่งพาบริการที่มีการใช้งานร่วมกันหรือบริการที่มีการบริหารจัดการ แต่ทั้งสองแห่งยังคงต้องมีความเป็นเจ้าของที่ชัดเจน มีการควบคุมที่ได้สัดส่วน และมีการจัดการเหตุการณ์ที่มีประสิทธิภาพ

ข้อกำหนดด้านการจัดซื้อจัดจ้างที่เป็นทางการ การจัดทำงบประมาณ การตรวจสอบ และกฎระเบียบต่าง ๆ ยังส่งผลต่อความรวดเร็วในการเปลี่ยนแปลงระบบอีกด้วย สัญญาระยะยาวและความรับผิดชอบที่ถูกแบ่งแยกอาจก่อให้เกิดช่องว่างระหว่างหน่วยงาน ฟังก์ชันด้านไอทีส่วนกลาง และผู้จัดจำหน่าย ดังนั้น ทุกบริการที่มีความสำคัญลำดับแรกจึงควรมีการระบุผู้รับผิดชอบด้านบริการ เทคโนโลยี และความเสี่ยงอย่างชัดเจน พร้อมทั้งมีการจัดทำเอกสารและทดสอบความรับผิดชอบของผู้จัดจำหน่ายอย่างสม่ำเสมอ

การคุ้มครองข้อมูลของรัฐบาลและอำนาจอธิปไตยทางดิจิทัล

ความละเอียดอ่อนของข้อมูลรัฐบาลไม่ได้ถูกกำหนดด้วยปริมาณเพียงอย่างเดียว ชุดข้อมูลขนาดเล็กสามารถเปิดเผยสถานการณ์ทางกฎหมาย การเงิน หรือทางการแพทย์ของบุคคลได้ การแก้ไขเปลี่ยนแปลงบันทึก สิทธิประโยชน์ หรือแฟ้มคดี ยังสามารถก่อให้เกิดผลเสียหายร้ายแรงได้ แม้ว่าจะไม่มีข้อมูลใดถูกเปิดเผยต่อสาธารณะก็ตาม

องค์กรภาครัฐต้องทราบว่าข้อมูลที่ละเอียดอ่อนและข้อมูลการวัดและส่งข้อมูลทางไกลด้านความปลอดภัยถูกประมวลผลที่ใด ใครสามารถเข้าถึงข้อมูลเหล่านั้นได้บ้าง และมีกฎหมายตลอดจนข้อกำหนดตามสัญญาใดบ้างที่มีผลบังคับใช้ นอกจากนี้ หน่วยงานอาจต้องมีความสามารถในการตรวจสอบเทคโนโลยีความปลอดภัย ควบคุมคีย์การเข้ารหัส ดำเนินการได้อย่างต่อเนื่องในระหว่างที่ผู้ให้บริการเกิดเหตุขัดข้อง และถ่ายโอนระบบหรือข้อมูลได้เมื่อความต้องการในการดำเนินงานเปลี่ยนแปลงไป

นี่คือมิติในทางปฏิบัติของอำนาจอธิปไตยทางดิจิทัล ซึ่งไม่ควรถูกจำกัดอยู่เพียงแค่ความพึงพอใจโดยรวมต่อระบบคลาวด์หรือการปรับใช้งานภายในองค์กร ระดับการควบคุมที่จำเป็นขึ้นอยู่กับข้อมูล ฟังก์ชันสาธารณะ และผลที่ตามมาจากการพึ่งพา

ตัวอย่างเช่น Data Act ของสหภาพยุโรป มีมาตรการที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้การเปลี่ยนผู้ให้บริการประมวลผลข้อมูลง่ายขึ้น และลดอุปสรรคในการเคลื่อนย้ายข้อมูล แม้ว่าจะเป็นกฎหมายระดับภูมิภาค แต่ประเด็นพื้นฐานของการทำงานร่วมกัน การวางแผนกลยุทธ์การยุติการใช้งาน และการพึ่งพาผู้ให้บริการ สามารถนำไปปรับใช้ได้กว้างขวางกว่ามาก

ความเสี่ยงด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่สำคัญต่อการดำเนินงานของรัฐบาลมีอะไรบ้าง

หน่วยงานภาครัฐเผชิญกับอาชญากรรมที่มีแรงจูงใจทางการเงิน การจารกรรม การเคลื่อนไหวทางการเมืองทางไซเบอร์ กิจกรรมของคนวงใน และการแสวงหาประโยชน์จากช่องโหว่ แทนที่จะมองสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงรายการทั่วไป ผู้นำด้านความปลอดภัยควรพิจารณาผลลัพธ์ในการปฏิบัติงานที่ผู้โจมตีกำลังพยายามทำให้สำเร็จ

แรนซัมแวร์, DDoS และการโจมตีระบบของรัฐบาลที่ให้บริการประชาชน

การโจมตี DDoS อาจทำให้เว็บไซต์สาธารณะและพอร์ทัลไม่สามารถใช้งานได้ แรนซัมแวร์สามารถทำให้การดำเนินงานภายในและการเข้าถึงบันทึกข้อมูลที่จำเป็นถูกระงับ แอปพลิเคชันและ API ที่ถูกเจาะช่องโหว่สามารถเป็นเส้นทางเข้าไปสู่ระบบที่มีความละเอียดอ่อนมากขึ้นได้

ENISA ได้วิเคราะห์เหตุการณ์และกิจกรรมจำนวน 4,875 รายการใน ภูมิทัศน์ภัยคุกตาใของสหภาพยุโรปประจำปี 2025 ในบรรดาเหตุการณ์ที่ระบุถึงภาคส่วนเฉพาะ พบว่า 38.2% ส่งผลกระทบต่อหน่วยงานบริหารรัฐกิจ ซึ่งทำให้เป็นภาคส่วนที่ได้รับการบันทึกบ่อยที่สุด ENISA ระบุว่าตัวเลขจำนวนมากดังกล่าวมาจากการโจมตี DDoS ที่นำโดยกลุ่มแฮกเกอร์เคลื่อนไหวทางสังคม (hacktivist) ดังนั้นตัวเลขนี้จึงไม่ควรถูกตีความว่าทุกเหตุการณ์ก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อการดำเนินงาน

การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งของ ENISA ระบุว่ามี เหตุการณ์ที่รายงานต่อสาธารณะ 586 รายการ ซึ่งส่งผลกระทบต่อหน่วยงานบริหารรัฐกิจของสหภาพยุโรปในปี 2024 โดยเกือบ 64% เกี่ยวข้องกับ DDoS ในขณะที่ 33.6% เป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการบุกรุก ซึ่งรวมถึงการละเมิดข้อมูลและแรนซัมแวร์ เนื่องจากรายงานนี้อ้างอิงจากข้อมูลโอเพนซอร์ส จึงแสดงถึงรูปแบบที่สังเกตพบมากกว่าขอบเขตทั้งหมดของการที่รัฐบาลถูกโจมตีจนระบบเสียหาย

ความแตกต่างระหว่างความถี่และผลกระทบนั้นมีความสำคัญ การโจมตีชั่วคราวต่อเว็บไซต์สาธารณะและเหตุการณ์แรนซัมแวร์ที่ทำให้กระบวนการจัดการคดีเป็นอัมพาตต่างก็ถูกบันทึกว่าเป็นเหตุการณ์ทั้งคู่ แต่ก่อให้เกิดความเสี่ยงในการดำเนินงานที่แตกต่างกันอย่างมาก

การจารกรรมทางไซเบอร์และการบุกรุกข้อมูลรัฐบาล

องค์กรภาครัฐตกเป็นเป้าหมายเพื่อชิงข้อมูลนโยบาย การตัดสินใจด้านกฎระเบียบ ข้อมูลการบังคับใช้กฎหมาย ข้อมูลประจำตัว หรือการเข้าถึงเครือข่ายที่เชื่อถือได้

การจารกรรมทางไซเบอร์อาจไม่ถูกตรวจพบเป็นระยะเวลานานเนื่องจากเป้าหมายของผู้โจมตีคือการเข้าถึงอย่างต่อเนื่องมากกว่าการหยุดชะงักในทันที บัญชีที่ถูกต้อง เครื่องมือของผู้ดูแลระบบ และบริการการเข้าถึงระยะไกลที่ถูกกฎหมายสามารถทำให้กิจกรรมอันตรายนั้นยากที่จะแยกแยะออกจากการดำเนินงานตามปกติได้

ดังนั้น การป้องกันจึงต้องครอบคลุมมากกว่าแค่การสกัดกั้นมัลแวร์ที่รู้จัก ทีมรักษาความปลอดภัยจำเป็นต้องมีทัศนวิสัยที่เพียงพอครอบคลุมกิจกรรมด้านข้อมูลระบุตัวตน ปลายทาง เครือข่าย คลาวด์ และแอปพลิเคชัน เพื่อตรวจจับพฤติกรรมที่ผิดปกติและสร้างลำดับเหตุการณ์ขึ้นมาใหม่ว่าเกิดอะไรขึ้น

การปกป้องข้อมูลยังต้องครอบคลุมถึงความสมบูรณ์และความพร้อมใช้งาน นอกเหนือจากการรักษาความลับ การควบคุมความปลอดภัยควรติดตามข้อมูลตลอดทั้งการรวบรวม การเข้าถึง การแลกเปลี่ยน การเก็บรักษา การสำรองข้อมูล และการทำลาย โดยมีข้อกำหนดในการเข้าถึงและการตรวจสอบที่กำหนดขึ้นตามความละเอียดอ่อนและการใช้งานในการปฏิบัติงาน

การโจมตีข้อมูลระบุตัวตน โครงสร้างพื้นฐานที่ใช้ร่วมกัน และความเสี่ยงจากบุคคลภายนอก

พนักงาน ผู้รับเหมา และผู้ให้บริการที่ได้รับความไว้วางใจสามารถกลายเป็นจุดเริ่มต้นการเข้าถึงได้ผ่านทางฟิชชิ่ง การขโมยข้อมูลประจำตัว การสวมรอย หรือการใช้การเข้าถึงที่มีสิทธิ์พิเศษในทางที่ผิด Generative AI สามารถช่วยให้ผู้ไม่หวังดีค้นคว้าเป้าหมายและสร้างการสื่อสารที่น่าเชื่อถือมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจำเป็นขั้นพื้นฐานสำหรับการตรวจสอบสิทธิ์ที่รัดกุม การให้สิทธิ์เท่าที่จำเป็น และการตรวจสอบความถูกต้องโดยอิสระสำหรับคำขอที่มีความละเอียดอ่อน

ความเสี่ยงยังเกิดการกระจุกตัวเมื่อบริการสาธารณะหลายบริการต้องพึ่งพาแพลตฟอร์มระบุตัวตน สภาพแวดล้อมคลาวด์ ผู้ให้บริการที่มีการจัดการ หรือแอปพลิเคชันเฉพาะทางเดียวกัน

งานวิจัยของ OECD พบว่ามีการใช้งานระบบการแชร์ข้อมูลใน 28 ประเทศจาก 33 ประเทศที่ได้รับการประเมิน ในขณะที่ 24 ประเทศมีการนำองค์ประกอบข้อมูลระบุตัวตนดิจิทัลไปปฏิบัติใช้ แพลตฟอร์มเหล่านี้สามารถปรับปรุงบริการสาธารณะได้ แต่ขอบเขตการเข้าถึงของแพลตฟอร์มทำให้การรักษาความปลอดภัย ความสามารถในการฟื้นตัว และการวางแผนกู้คืนระบบมีความสำคัญเป็นพิเศษ

ความเสี่ยงจากผู้จัดหาสินค้าหรือบริการจึงไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่ว่าบุคคลที่สามสามารถปกป้องเครือข่ายของตนเองได้หรือไม่ องค์กรภาครัฐต้องเข้าใจว่าบริการใดบ้างที่ต้องพึ่งพาผู้ให้บริการรายนั้น ผู้ให้บริการมีสิทธิ์ในการเข้าถึงอะไรบ้าง มีผู้รับเหมาช่วงรายใดที่เกี่ยวข้อง มีหลักฐานการดำเนินงานด้านความปลอดภัยใดบ้างที่พร้อมให้ตรวจสอบ และบริการต่าง ๆ จะดำเนินต่อไปได้อย่างไรหากผู้ให้บริการล้มเหลว

เหตุใดการปฏิบัติตามข้อกำหนดด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์เพียงอย่างเดียวจึงไม่เพียงพอต่อการมีความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้ของภาครัฐ

องค์กรภาครัฐอยู่ภายใต้กฎหมาย มาตรฐาน นโยบาย และข้อกำหนดในการตรวจสอบด้วยเหตุผลที่ดี นั่นคือ การปฏิบัติตามข้อกำหนดจะกำหนดความคาดหวังขั้นต่ำ ชี้แจงความรับผิดชอบ และสนับสนุนการกำกับดูแล

แต่สิ่งนี้ไม่ได้เป็นเครื่องพิสูจน์ในตัวเองว่าบริการนั้นจะมีความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้

การควบคุมอาจมีเอกสารระบุไว้แต่ถูกกำหนดค่าไม่ถูกต้อง ระบบที่สืบทอดมาอาจอยู่นอกขอบเขตการประเมินเบื้องต้น และหน่วยงานอาจปฏิบัติตามข้อกำหนดภายในของตนเองได้ในขณะที่ต้องพึ่งพาผู้จัดหาสินค้าหรือบริการ หรือบริการที่ใช้ร่วมกันซึ่งยังไม่ได้รับการทดสอบตามมาตรฐานเดียวกัน แผนการกู้คืนอาจมีอยู่โดยที่ไม่เคยผ่านการทดสอบเลย

การปฏิบัติตามข้อกำหนดจะถามว่า ได้ปฏิบัติตามข้อกำหนดที่ระบุไว้หรือไม่ แต่ความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้ทางไซเบอร์ยังถามอีกว่า:

  • ระบบและการพึ่งพาที่ถูกต้องรวมอยู่ในขอบเขตหรือไม่
  • การควบคุมทำงานตามที่ตั้งใจไว้หรือไม่
  • องค์กรสามารถตรวจพบกิจกรรมที่เลี่ยงการควบคุมเหล่านั้นได้หรือไม่
  • หน่วยงานและผู้จัดหาสินค้าหรือบริการสามารถประสานงานกันระหว่างเกิดเหตุการณ์ได้หรือไม่
  • บริการที่จำเป็นสามารถรีสโตร์ได้ภายในระยะเวลาที่ยอมรับได้หรือไม่
  • ระบบและข้อมูลที่กู้คืนมาสามารถเชื่อถือได้หรือไม่

Cyber Assessment Framework ของ National Cyber Security Centre แห่งสหราชอาณาจักรใช้แนวทางที่ขับเคลื่อนด้วยผลลัพธ์ซึ่งเน้นที่การปกป้องฟังก์ชันที่จำเป็น โดยครอบคลุมถึงการกำกับดูแล การป้องกัน การตรวจพบ และการกู้คืน แทนที่จะมองความปลอดภัยเป็นเพียงรายการตรวจสอบเท่านั้น แม้ว่าจะเป็นกรอบการทำงานระดับชาติ แต่แนวทางพื้นฐานนี้นับว่ามีความเกี่ยวข้องอย่างกว้างขวาง

หลักการสามประการของความปลอดภัยทางไซเบอร์ของรัฐบาลที่มีความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้ดีมีอะไรบ้าง

วิธีที่มีประโยชน์ในการประเมินความปลอดภัยทางไซเบอร์ของรัฐบาลคือการใช้คำถามสามข้อดังนี้:

  1. สามารถตรวจสอบได้หรือไม่
  2. มีอำนาจอธิปไตยหรือไม่
  3. มีประสิทธิผลหรือไม่

เมื่อนำมารวมกัน หลักการเหล่านี้จะเชื่อมต่อความรับผิดชอบ การควบคุมการปฏิบัติงาน และประสิทธิภาพในโลกแห่งความเป็นจริงเข้าด้วยกัน

ความสามารถในการตรวจสอบได้: รัฐบาลสามารถตรวจสอบยืนยันได้หรือไม่ว่าการควบคุมต่างๆ กำลังทำงานอยู่

ความสามารถในการตรวจสอบได้หมายถึงการสามารถระบุได้ว่าสิ่งใดได้รับการปกป้อง ใครเป็นผู้รับผิดชอบ และการควบคุมต่างๆ ทำงานตามที่ตั้งใจไว้หรือไม่

ผู้นำด้านความปลอดภัยของรัฐบาลจำเป็นต้องมีมุมมองที่เชื่อถือได้เกี่ยวกับบริการที่มีความสำคัญเป็นลำดับแรก ระบบสนับสนุน อัตลักษณ์ การไหลเวียนของข้อมูล และซัพพลายเออร์ โดยพวกเขาควรจะสามารถ:

  • ยืนยันความเป็นเจ้าของในบริการ ระบบ และความเสี่ยง
  • ตรวจสอบยืนยันว่ามีการปรับใช้และกำหนดค่าการควบคุมอย่างถูกต้อง
  • ติดตามการดำเนินการด้านการบริหารจัดการและความปลอดภัย
  • จัดทำเอกสารการยกเว้นและการควบคุมเพื่อชดเชย
  • สร้างลำดับเหตุการณ์และขอบเขตของเหตุการณ์ขึ้นมาใหม่
  • รายงานความเสี่ยงที่ยอมรับได้ ความเสี่ยงที่ลดลง และความเสี่ยงที่เหลืออยู่
  • ทดสอบข้อกล่าวอ้างภายในและของซัพพลายเออร์กับหลักฐานที่เป็นอิสระ

ความสามารถในการตรวจสอบไม่ใช่สิ่งเดียวกับการรวบรวมบันทึกในปริมาณที่มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หลักฐานจะต้องสามารถเข้าถึงได้ น่าเชื่อถือ และเชื่อมต่อแล้วกับการตัดสินใจ รายงานควรแสดงถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลง สิ่งที่ต้องให้ความสนใจ ใครเป็นผู้รับผิดชอบการตอบสนอง และสิ่งที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข

นอกจากนี้ยังนำไปใช้กับเทคโนโลยีความปลอดภัยได้ด้วยเช่นกัน หน่วยงานของรัฐอาจต้องการหลักฐานเกี่ยวกับ การพัฒนาซอฟต์แวร์ การอัปเดต การจัดการข้อมูล และการเข้าถึงเพื่อการบริหารจัดการ ก่อนที่จะอนุมัติเทคโนโลยีสำหรับการใช้งานที่มีความละเอียดอ่อน

อธิปไตย: รัฐบาลยังคงรักษาการควบคุมการดำเนินงานไว้ได้หรือไม่?

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่มีอธิปไตยหมายถึงการรักษาระดับการควบคุมที่จำเป็นต่อข้อมูลที่มีความละเอียดอ่อน เทคโนโลยีความปลอดภัย และการตัดสินใจในการดำเนินงาน

องค์กรภาครัฐควรเข้าใจว่า:

  • ข้อมูลและข้อมูลการวัดระยะไกลได้รับการประมวลผลที่ใด
  • ใครสามารถเข้าถึงหรือบริหารจัดการข้อมูลเหล่านั้นได้บ้าง
  • เขตอำนาจศาลใดมีผลบังคับใช้
  • ใครเป็นผู้ควบคุมคีย์การเข้ารหัส
  • เทคโนโลยีสามารถได้รับการประเมินหรือประเมินอย่างเป็นอิสระได้อย่างไร
  • การดำเนินงานยังคงสามารถดำเนินต่อไปได้หรือไม่ในระหว่างที่ผู้ให้บริการเกิดการหยุดชะงัก
  • ระบบและข้อมูลสามารถโอนย้ายหรือถอนออกได้อย่างไร

อธิปไตยไม่ได้กำหนดให้ทุกบริการต้องใช้โมเดลการปรับใช้งานเดียวกัน หรือต้องดำเนินการโดยปราศจากการสนับสนุนจากภายนอกโดยสิ้นเชิง หน่วยงานของรัฐหลายแห่งต้องพึ่งพาผู้ให้บริการคลาวด์ บริการที่มีการบริหารจัดการ และความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง

ประเด็นสำคัญคือความรับผิดชอบและอำนาจหน้าที่ต้องมีความชัดเจน องค์กรควรยังคงสามารถเข้าถึงหลักฐาน มีการควบคุมการตัดสินใจเกี่ยวกับเหตุการณ์ และมีแนวทางที่เป็นไปได้จริงในการดำเนินงานต่อไปหรือโอนย้ายการดำเนินงาน

ประสิทธิผล: รัฐบาลสามารถป้องกัน ตรวจพบ ควบคุม และฟื้นฟูได้หรือไม่?

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่มีประสิทธิภาพช่วยลดการเปิดรับความเสี่ยงที่หลีกเลี่ยงได้ และจำกัดผลกระทบจากการโจมตีที่หลบเลี่ยงการควบคุมเชิงป้องกัน

สิ่งนี้ขึ้นอยู่กับขีดความสามารถสามระดับที่เชื่อมต่อแล้ว:

  • การป้องกันขั้นพื้นฐาน: การควบคุมที่สม่ำเสมอครอบคลุมอุปกรณ์ปลายทาง เซิร์ฟเวอร์ ข้อมูลระบุตัวตน เครือข่าย แอปพลิเคชัน ปริมาณงานบนคลาวด์ และข้อมูล
  • วัฒนธรรมความปลอดภัยทางไซเบอร์: ความตระหนักรู้ในทางปฏิบัติและขีดความสามารถเฉพาะบทบาทในกลุ่มพนักงาน ผู้รับเหมา ผู้ดูแลระบบ นักพัฒนา และผู้นำ
  • การดำเนินงานด้านความปลอดภัยขั้นสูง: ความสามารถในการตรวจสอบกิจกรรม สืบสวนพฤติกรรมน่าสงสัย ควบคุมการบุกรุก และประสานงานการตอบสนอง

ในกรณีที่ทรัพยากรภายในมีจำกัด บริการ SOC ร่วมกัน การจัดการการตรวจพบและการตอบสนอง หรือการสนับสนุนการตอบสนองต่อเหตุการณ์แบบว่าจ้างล่วงหน้า อาจช่วยให้เข้าถึงขีดความสามารถที่แต่ละองค์กรไม่สามารถคงไว้ได้ด้วยตนเองตามลำพัง

Kaspersky Security Services รายงานว่าหน่วยงานรัฐบาลคิดเป็น 19% ของเหตุการณ์ที่มีความรุนแรงสูงที่พบผ่านบริการ MDR การตอบสนองต่อเหตุการณ์ การประเมินการบุกรุก และงานให้คำปรึกษาด้าน SOC ในช่วงปี 2025 นี่คือชุดข้อมูลที่ได้จากการให้บริการมากกว่าที่จะเป็นการวัดเหตุการณ์ของหน่วยงานรัฐบาลทั้งหมดทั่วโลก แต่ก็เป็นหลักฐานเพิ่มเติมถึงความเด่นชัดของภาคส่วนนี้ในการสืบสวนที่ร้ายแรง)

การฟื้นตัวทางไซเบอร์ของภาครัฐ: บททดสอบความเป็นผู้นำ

ตรวจสอบได้

มีอธิปไตย

มีประสิทธิผล

เราทราบหรือไม่ว่าระบบและซัพพลายเออร์ใดบ้างที่สนับสนุนบริการที่จำเป็นแต่ละบริการ?

ข้อมูลที่ละเอียดอ่อนและการวัดระยะทางไกลด้านความปลอดภัยได้รับการประมวลผลที่ไหน?

เราสามารถตรวจพบกิจกรรมที่หลบเลี่ยงการควบคุมเชิงป้องกันได้หรือไม่?

เราสามารถตรวจสอบได้หรือไม่ว่าการควบคุมที่มีลำดับความสำคัญสูงกำลังทำงานอยู่?

ใครสามารถตรวจสอบ ดูแล หรือเปลี่ยนแปลงระบบความปลอดภัยของเราได้บ้าง?

แผนการตอบสนองและการกู้คืนได้รับการทดสอบแล้วหรือไม่?

การยกเว้นได้รับการบันทึก ได้รับการอนุมัติ และได้รับการตรวจสอบแล้วหรือไม่?

การดำเนินงานจะสามารถดำเนินต่อไปได้หรือไม่หากผู้ให้บริการไม่พร้อมใช้งาน?

บริการที่มีลำดับความสำคัญสูงสามารถได้รับการรีสโตร์ภายในกรอบเวลาที่ตกลงกันไว้ได้หรือไม่?

เราสามารถแสดงการปฏิบัติตามข้อกำหนดแก่ผู้ตรวจสอบบัญชี หน่วยงานกำกับดูแล และผู้นำได้หรือไม่?

สามารถถ่ายโอนข้อมูลหรือการดำเนินงานได้โดยไม่เกิดการหยุดชะงักที่ยอมรับไม่ได้หรือไม่?

พนักงาน ผู้เชี่ยวชาญ และผู้นำเข้าใจบทบาทเมื่อเกิดเหตุการณ์ของตนเองหรือไม่?

องค์กรภาครัฐสามารถเสริมสร้างความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ได้อย่างไร?

องค์กรภาครัฐไม่สามารถจัดการกับช่องโหว่ทุกจุดได้ในคราวเดียว แนวทางปฏิบัติที่ใช้งานได้จริงควรมุ่งเน้นไปที่ฟังก์ชันที่จำเป็น เส้นทางการโจมตีที่มีแนวโน้มจะเกิดขึ้น และขีดความสามารถที่จำเป็นเมื่อการควบคุมเชิงป้องกันล้มเหลว

1. จัดทำแผนผังบริการสาธารณะที่จำเป็นและการพึ่งพาของบริการเหล่านั้น

ระบุบริการสาธารณะที่การหยุดชะงักจะก่อให้เกิดผลกระทบทางกฎหมาย ทางสังคม หรือต่อการดำเนินงานมากที่สุด สำหรับแต่ละบริการ ให้กำหนด:

  • การหยุดชะงักสูงสุดที่ยอมรับได้
  • บริการขั้นต่ำที่ใช้งานได้ในระหว่างเกิดเหตุการณ์
  • ระบบ ข้อมูล และอัตลักษณ์ที่จำเป็น
  • การพึ่งพาหน่วยงานอื่นและผู้จัดหาสินค้าหรือบริการ
  • กระบวนการแบบทำด้วยตนเองหรือกระบวนการทางเลือกที่ใช้งานได้
  • ลำดับการกู้คืน

การทำงานนี้ควรมีส่วนร่วมจากเจ้าของบริการ ฝ่ายความปลอดภัย เทคโนโลยี ความเสี่ยง การสื่อสาร กฎหมาย และผู้นำฝ่ายปฏิบัติการ ทีมงานความปลอดภัยทางไซเบอร์สามารถอธิบายการพึ่งพาทางเทคนิคได้ แต่เจ้าของบริการต้องช่วยตัดสินใจว่าสิ่งใดจำเป็นต้องดำเนินต่อไปและสิ่งใดควรกลับมาใช้งานเป็นอันดับแรก

2. ลดการเปิดรับพื้นผิวการโจมตีและบังคับใช้การควบคุมที่จำเป็น

บันทึกแอสเซทมักจะแสดงสิ่งที่องค์กรเชื่อว่าตนเองครอบครองอยู่ ไม่ใช่ทุกสิ่งที่ผู้โจมตีสามารถเข้าถึงได้ การค้นหาควรครอบคลุมถึงแอปพลิเคชันที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต, API, โดเมน, ใบอนุญาต, บริการคลาวด์, โครงสร้างพื้นฐานการเข้าถึงจากระยะไกล, ข้อมูลประจำตัวที่ได้รับสิทธิพิเศษ, การเชื่อมต่อของบุคคลที่สาม และระบบที่ไม่ได้รับการสนับสนุน

จากนั้น สิ่งที่ตรวจพบจะต้องได้รับการจัดลำดับความสำคัญตามระดับการเปิดรับ ความสามารถในการถูกโจมตี และฟังก์ชันสาธารณะที่ได้รับผลกระทบ

องค์กรภาครัฐสามารถใช้แนวทางปฏิบัติขั้นพื้นฐานด้านการควบคุมที่มีอยู่แล้ว แทนที่จะคิดค้นขึ้นมาใหม่สำหรับทุกหน่วยงาน ตัวอย่างเช่น Essential Eight ของ Australian Signals Directorate ครอบคลุมถึงการควบคุมแอปพลิเคชัน, การลงแพทช์, การจำกัดมาโคร, การเสริมความปลอดภัยให้กับแอปพลิเคชันของผู้ใช้, สิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบ, การตรวจสอบสิทธิ์แบบหลายปัจจัย และการสำรองข้อมูล โดย ASD ระบุว่าแนวทางนี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อเครือข่าย IT ที่เชื่อมต่อแล้วกับอินเทอร์เน็ตเป็นหลัก และอาจจำเป็นต้องได้รับการเสริมเพิ่มเติมสำหรับสภาพแวดล้อม OT และสภาพแวดล้อมเฉพาะทางอื่นๆ

แนวทางปฏิบัติขั้นพื้นฐานของภาครัฐควรจะสามารถวัดผลได้ ผู้นำจำเป็นต้องรู้ว่าการควบคุมกำลังทำงานอยู่ที่ใด ยังคงมีการยกเว้นที่ใดบ้าง และมีมาตรการชดเชยใดบ้างที่ถูกนำมาใช้

3. จัดการระบบเดิม บริการที่ใช้ร่วมกัน และความเสี่ยงจากผู้จัดหา

ความเสี่ยงจากระบบเดิมไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการแทนที่ในทันทีเสมอไป ระบบเฉพาะทางอาจผูกติดอยู่กับโปรแกรมการปรับปรุงให้ทันสมัยที่ใช้เวลานาน หรือต้องพึ่งพาความเชี่ยวชาญที่ยากจะหามาทดแทนได้

ในกรณีที่จำเป็นต้องใช้งานระบบต่อไป ความเสี่ยงจากการเปิดรับภัยคุกคามสามารถลดลงได้ด้วยการแบ่งส่วนเครือข่าย การจำกัดการเข้าถึง การตัดการเชื่อมต่อที่ไม่จำเป็น การยกระดับการเฝ้าระวัง การใช้รายการที่อนุญาต (allowlisting) การใช้แพทช์เสมือน และการสำรองข้อมูลที่ผ่านการทดสอบแล้ว การพิจารณาเปลี่ยนระบบใหม่ควรจัดลำดับความสำคัญตามความสำคัญในการปฏิบัติงานและความเสี่ยงจากการเปิดรับภัยคุกคาม มากกว่าการพิจารณาจากอายุการใช้งานเพียงอย่างเดียว

แนวทางที่อิงตามความเสี่ยงแบบเดียวกันนี้ควรนำไปปรับใช้กับผู้จำหน่ายและบริการที่ใช้ร่วมกัน สัญญาควรครอบคลุมถึงการเข้าถึงระบบที่ได้รับสิทธิพิเศษ การจัดการช่องโหว่ การแจ้งเตือนเหตุการณ์ การมีหลักฐานพร้อมใช้งาน ผู้รับเหมาช่วง วัตถุประสงค์ในการกู้คืนระบบ และการสนับสนุนเมื่อสิ้นสุดสัญญา

การวิเคราะห์ความยืดหยุ่นในการฟื้นตัวของโครงสร้างพื้นฐานสำคัญของ OECD เน้นย้ำถึงความสำคัญของการทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างกัน การแบ่งปันข้อมูล และการประสานงานระหว่างรัฐบาลและตัวดำเนินการ โดยพบว่า 19 จาก 27 ประเทศสมาชิก OECD ที่มีข้อมูลระบุว่า มีกฎหมายหรือนโยบายที่ครอบคลุมการแบ่งปันข้อมูลเกี่ยวกับความเสี่ยงและช่องโหว่ของโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ

4. ประสานงานด้านการตรวจพบภัยคุกตาใ ข่าวกรอง และการตอบสนองต่อเหตุการณ์

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหน่วยงานรัฐอาจส่งผลกระทบข้ามหน่วยงาน ผู้จำหน่าย และขอบเขตอำนาจศาล ข้อตกลงในการตอบสนองควรระบุล่วงหน้าถึง:

  • ผู้ที่เป็นผู้นำในการสืบสวนทางเทคนิค
  • กรณีและเวลาที่จะส่งต่อเหตุการณ์ไปยังส่วนกลาง
  • วิธีที่หน่วยงานต่าง ๆ ใช้ในการแลกเปลี่ยนหลักฐาน
  • แนวทางการมีส่วนร่วมของผู้จำหน่าย
  • กรณีและเวลาที่จำเป็นต้องขอรับการสนับสนุนจาก CERT หรือ CSIRT ระดับชาติ
  • ผู้ที่มีอำนาจการอนุญาตให้กักกันหรือปิดระบบ
  • วิธีในการประสานงานด้านการสื่อสารทางกฎหมาย การปฏิบัติตามกฎระเบียบ และการสื่อสารต่อสาธารณะ

ควรกำหนดข้อกำหนดขั้นต่ำของการวัดและส่งข้อมูลทางไกล (telemetry) สำหรับบริการที่มีลำดับความสำคัญสูง ข้อมูลข่าวกรองเกี่ยวกับภัยคุกตาใควรนำมาใช้เป็นข้อมูลในการกำหนดกฎการตรวจพบ การสืบสวน ลำดับความสำคัญของช่องโหว่ และมาตรการป้องกันชั่วคราว มากกว่าที่จะดำเนินการในลักษณะของฟีดข้อมูลที่แยกต่างหาก

ISO/IEC 27035-4:2024 ให้แนวทางสำหรับการประสานงานเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยของข้อมูลระหว่างหลายองค์กร และการปรับกระบวนการตอบสนองภายในให้เข้ากับการประสานงานในวงกว้าง ซึ่งมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับโครงสร้างของหน่วยงานภาครัฐที่ไม่มีหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่งควบคุมทุกระบบที่ได้รับผลกระทบ

5. เตรียมพร้อมสำหรับการฟื้นฟูและสร้างขีดความสามารถด้านความปลอดภัย

การกู้คืนทางเทคนิคมีความแตกต่างจากการรีสโตร์บริการสาธารณะที่น่าเชื่อถือ ก่อนที่จะนำระบบกลับมาเปิดใช้งาน ทีมงานอาจต้องยืนยันว่าผู้โจมตีไม่สามารถเข้าถึงระบบได้อีกต่อไป มีการเปลี่ยนข้อมูลประจำตัวแล้ว ข้อมูลมีความถูกต้อง มีการพึ่งพากันของระบบที่พร้อมใช้งาน และมีการเฝ้าระวังที่ยกระดับขึ้น

การฝึกซ้อมควรทดสอบสภาวะที่ยากลำบาก เช่น ระบบการระบุตัวตนใช้งานไม่ได้ ข้อมูลสำรองถูกบุกรุก การสูญเสียผู้ให้บริการที่ใช้ร่วมกัน หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกันในหลายหน่วยงาน การฝึกซ้อมดังกล่าวควรให้เจ้าของบริการ ทีมสื่อสาร และผู้มีอำนาจตัดสินใจระดับสูงเข้ามามีส่วนร่วม เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิค

การพัฒนาขีดความสามารถต้องสะท้อนถึงบทบาทที่แตกต่างกันด้วย พนักงานทั่วไปและผู้รับเหมาจำเป็นต้องมีความตระหนักรู้ในทางปฏิบัติและทักษะการรายงาน ผู้ดูแลระบบ นักพัฒนา และเจ้าของบริการจำเป็นต้องได้รับการฝึกอบรมเฉพาะบทบาท ผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยต้องการโอกาสในการฝึกฝนการสืบสวนและการประสานงาน ผู้นำจำเป็นต้องเข้าใจถึงผลกระทบต่อบริการ อำนาจในการตัดสินใจ และการสื่อสารในภาวะวิกฤต

ในกรณีที่ทรัพยากรภายในมีจำกัด ความเชี่ยวชาญจากส่วนกลาง บริการที่ใช้ร่วมกัน CSIRT ระดับชาติ และผู้เชี่ยวชาญภายนอกสามารถช่วยได้ รายงานของธนาคารโลก ระบุว่าได้สนับสนุน 64 ประเทศในการพัฒนารากฐานความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ระหว่างปี 2014 ถึง 2024 โดยมีทีมตอบสนองต่อเหตุการณ์และขีดความสามารถของบุคลากรเป็นส่วนสำคัญของโปรแกรมเหล่านั้น

ลำดับความสำคัญด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์แตกต่างกันอย่างไรในแต่ละหน่วยงานภาครัฐ

กรอบการทำงานทั่วไปควรกำหนดผลลัพธ์ที่ต้องการโดยไม่สื่อว่าหน่วยงานของรัฐทุกแห่งจำเป็นต้องใช้รูปแบบการดำเนินงานเดียวกัน

ประเภทขององค์กร

ลำดับความสำคัญที่เป็นไปได้

กระทรวงส่วนกลางหรือหน่วยงานระดับชาติที่สำคัญ

การจารกรรม การเข้าถึงที่ได้รับสิทธิพิเศษ การพึ่งพาซึ่งกันและกันระหว่างหน่วยงาน การตรวจสอบขั้นสูง และการประสานงานในภาวะวิกฤต

หน่วยงานระดับภูมิภาคหรือท้องถิ่น

การควบคุมพื้นฐาน ความยืดหยุ่นต่อแรนซัมแวร์ บริการที่ใช้ร่วมกัน การกู้คืนที่ผ่านการทดสอบ และการสนับสนุนจากผู้เชี่ยวชาญ

ผู้ให้บริการดิจิทัลที่ให้บริการแก่สาธารณะ

ความปลอดภัยของแอปพลิเคชันและ API อัตลักษณ์ ความพร้อมใช้งาน การป้องกันการฉ้อโกง และความสมบูรณ์ของข้อมูล

หน่วยงานกำกับดูแลหรือหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย

ข้อมูลที่ละเอียดอ่อน ความสมบูรณ์ของพยานหลักฐาน การบุกรุกแบบกำหนดเป้าหมาย และการควบคุมการเข้าถึงที่เข้มงวด

ตัวดำเนินการด้าน OT ของภาครัฐ

การแยก IT/OT, ความปลอดภัย, การเข้าถึงจากระยะไกล, ระบบที่ใช้งานมาอย่างยาวนาน และความต่อเนื่องในการปฏิบัติงาน

ผู้ให้บริการคลาวด์ภาครัฐหรือบริการแบบแบ่งปัน (Shared-service

ความเสี่ยงจากการกระจุกตัว, การแยก tenant, อัตลักษณ์, ความพร้อมใช้งานของบริการ และการตอบสนองที่มีการประสานงานกัน

นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างระหว่างประเทศต่างๆ อีกด้วย ITU Global Cybersecurity Index ฉบับล่าสุดที่เผยแพร่ในปี 2024 จัดให้ 46 ประเทศอยู่ในกลุ่มระดับสูงสุด ในขณะที่ 105 ประเทศถูกจัดอยู่ในกลุ่มระดับ "กำลังเริ่มต้น" (establishing) หรือ "กำลังพัฒนา" (evolving) ดัชนีนี้วัดความมุ่งมั่นด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ในระดับชาติมากกว่าระดับความพร้อมสมบูรณ์ของแต่ละหน่วยงาน แต่มันแสดงให้เห็นว่าเหตุใดแนวทางปฏิบัติที่เกี่ยวข้องในระดับสากลจึงไม่สามารถสันนิษฐานได้ว่ามีจุดเริ่มต้นเดียวกัน

ความสามารถในการฟื้นตัวทางไซเบอร์ของภาครัฐสามารถวัดได้อย่างไร?

ตัวชี้วัดควรเชื่อมต่อกิจกรรมด้านความปลอดภัยเข้ากับการเปิดรับความเสี่ยง ความต่อเนื่องของบริการ และความพร้อมในการปฏิบัติงาน

ขอบเขต

ตัวอย่างของมาตรการที่เป็นประโยชน์

การเปิดรับความเสี่ยง

การเป็นเจ้าของแอสเซทภายนอก; เวลาในการแก้ไข; ระบบที่ไม่รองรับอีกต่อไป; ความครอบคลุมของ MFA และการเข้าถึงที่มีสิทธิ์พิเศษ

การตรวจพบและการตอบสนอง

ความครอบคลุมของข้อมูลทางไกล (Telemetry), เวลาในการตรวจพบและควบคุม, ผลลัพธ์ของการแจ้งเตือนที่มีลำดับความสำคัญสูง, ประสิทธิภาพในการส่งต่อเรื่อง

ความต่อเนื่องและการกู้คืน

เวลาในการกู้คืนสำหรับบริการที่จำเป็น, ผลการทดสอบการรีสโตร์, ข้อค้นพบจากการฝึกซ้อม, ความเป็นไปได้ของกระบวนการทางเลือก

การให้ความเชื่อมั่น

ผู้รับผิดชอบบริการและความเสี่ยงที่ระบุชื่อ, อายุของการยกเว้นการควบคุม, ความครอบคลุมในการประเมินซัพพลายเออร์; การปิดข้อค้นพบจากการตรวจสอบ

ขีดความสามารถ

อัตราการรายงาน, การฝึกอบรมตามบทบาท, ประสิทธิภาพในการฝึกซ้อม, ความพร้อมของความครอบคลุมการตอบสนองโดยผู้เชี่ยวชาญ

เป้าหมายไม่ใช่การสร้างแดชบอร์ดระดับรัฐบาลแบบครอบคลุมเพียงหนึ่งเดียว แต่คือการให้หลักฐานแก่ฝ่ายบริหารว่าความเสี่ยงกำลังลดลงหรือไม่ การตอบสนองกำลังดีขึ้นหรือไม่ และบริการที่จำเป็นสามารถกู้คืนได้หรือไม่

ประเด็นสำคัญ: ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐควรปกป้องบริการสาธารณะ ไม่ใช่เพียงแค่ระบบ

ท้ายที่สุดแล้ว ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐจะวัดจากความสามารถของสถาบันสาธารณะในการปฏิบัติหน้าที่ต่อไปได้หรือไม่เมื่อระบบถูกโจมตีหรือหยุดชะงัก สิ่งนี้จำเป็นต้องมีความปลอดภัยที่สามารถตรวจสอบได้ อยู่ภายใต้อำนาจการดำเนินงานที่จำเป็น และใช้ได้ผลกับภัยคุกตาใที่แท้จริง

การนำไปปฏิบัติใช้อาจแตกต่างกันไปในแต่ละกระทรวง เทศบาล หน่วยงานกำกับดูแล และผู้ให้บริการร่วม แต่บททดสอบหลักนั้นสม่ำเสมอ: องค์กรสามารถรักษาหรือรีสโตร์บริการสาธารณะที่เชื่อถือได้หรือไม่เมื่อเกิดเหตุการณ์ทางไซเบอร์?

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐ

ความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ของภาครัฐคืออะไร?

ความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ของภาครัฐคือความสามารถของสถาบันสาธารณะในการเตรียมพร้อม รับมือ ตอบสนอง และฟื้นตัวจากเหตุการณ์ทางไซเบอร์ ในขณะที่ยังคงรักษาหรือรีสโตร์บริการที่จำเป็นได้ โดยผสมผสานความปลอดภัยเชิงป้องกันเข้ากับ การตรวจพบ การตอบสนองที่มีการประสานงาน การวางแผนความต่อเนื่อง และการฟื้นตัวที่เชื่อถือได้

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐแตกต่างจากความปลอดภัยทางไซเบอร์ขององค์กรอย่างไร?

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐต้องคำนึงถึงบริการสาธารณะภาคบังคับ ข้อมูลที่เก็บรวบรวมภายใต้อำนาจตามกฎหมาย การกระจายอำนาจในการตัดสินใจ รวมถึงการพึ่งพาซึ่งกันและกันระหว่างหน่วยงานและผู้จัดหาสินค้าหรือบริการ ผลลัพธ์หลักคือการดำเนินงานอย่างต่อเนื่องหรือได้รับการรีสโตร์ของบริการสาธารณะที่ได้รับความไว้วางใจ

ภัยคุกคามทางไซเบอร์ที่ใหญ่ที่สุดต่อองค์กรภาครัฐคืออะไร?

ความเสี่ยงหลักประกอบด้วย การหยุดชะงักของบริการ แรนซัมแวร์ การเข้าถึงแบบแอบแฝง การขโมยหรือแก้ไขข้อมูลที่มีความละเอียดอ่อน การแสวงหาประโยชน์จากแอปพลิเคชันที่เปิดให้สาธารณะเข้าถึง การละเมิดข้อมูลระบุตัวตน และเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อโครงสร้างพื้นฐานที่ใช้ร่วมกันหรือผู้จัดหาสินค้าหรือบริการ ความสำคัญของความเสี่ยงเหล่านี้ขึ้นอยู่กับบริการ ข้อมูล และการพึ่งพาของแต่ละองค์กร

องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจะสามารถปรับปรุงความปลอดภัยทางไซเบอร์ด้วยทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดได้อย่างไร?

พวกเขาควรระบุบริการที่สำคัญที่สุดของตน สร้างเกณฑ์มาตรฐานการควบคุมที่สามารถจัดการได้ เสริมสร้างการปกป้องข้อมูลระบุตัวตน สำรองข้อมูลอย่างปลอดภัย ลดความเสี่ยงจากการเชื่อมต่อภายนอก และจัดเตรียมการเข้าถึงความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านการตรวจพบและการตอบสนอง ขีดความสามารถแบบแบ่งปันหรือแบบมีการจัดการสามารถช่วยให้การครอบคลุมในสิ่งที่อาจดูแลรักษาภายในองค์กรได้ยาก

แหล่งข้อมูลและการอ่านเพิ่มเติม

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ในภาครัฐ: วิธีการปกป้องบริการสาธารณะและเสริมสร้างความยืดหยุ่นทางไซเบอร์

ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐช่วยปกป้องฟังก์ชันการทำงานของสถาบันภาครัฐ เหตุการณ์ทางไซเบอร์อาจทำให้การจ่ายเงินสวัสดิการ การออกใบอนุญาต การบริหารภาษี บันทึกสาธารณะ กระบวนการทางศาล หรือการประสานงานฉุกเฉินล่าช้า ซึ่งเป็นบริการที่ประชาชนอาจไม่มีทางเลือกอื่นที่เป็นไปได้ นอกจากนี้ยังอาจเปิดเผยข้อมูลที่ประชาชนจำเป็นต้องให้ และทำให้หน่วยงานภาครัฐอื่นๆ ที่ต้องพึ่งพาระบบเดียวกันหยุดชะงักได้
Kaspersky logo

บทความที่เกี่ยวข้อง