รัฐบาลดิจิทัลได้เชื่อมต่อบริการเหล่านี้มากขึ้นผ่านแพลตฟอร์มระบุตัวตนร่วมกัน การแลกเปลี่ยนข้อมูล โครงสร้างพื้นฐานระบบคลาวด์ ระบบการชำระเงิน และพอร์ทัลส่วนกลาง สิ่งนี้สามารถทำให้การบริหารงานภาครัฐรวดเร็วและเข้าถึงได้ง่ายยิ่งขึ้น แต่ก็สร้างการพึ่งพาซึ่งกันและกัน ซึ่งความล้มเหลวเพียงจุดเดียวอาจส่งผลกระทบต่อบริการหรือองค์กรหลายแห่งได้
ความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ของรัฐบาลคือความสามารถของสถาบันภาครัฐในการเตรียมพร้อม ต้านทาน ตอบสนอง และฟื้นฟูจากเหตุการณ์ทางไซเบอร์ โดยยังคงรักษาหรือรีสโตร์บริการที่จำเป็นไว้ได้ ซึ่งผสมผสานการรักษาความปลอดภัยเชิงป้องกันเข้ากับ การตรวจพบ การตอบสนองที่มีการประสานงานกัน การวางแผนความต่อเนื่อง และการฟื้นฟูที่เชื่อถือได้
ดังนั้น ความเสี่ยงทางไซเบอร์ในรัฐบาลจึงต้องได้รับการประเมินในแง่ของผลลัพธ์ที่มีต่อสาธารณะ คำถามจึงไม่ใช่เพียงแค่ว่าผู้โจมตีจะสามารถประนีประนอมระบบหรือได้รับข้อมูลที่ละเอียดอ่อนหรือไม่ แต่ยังรวมถึงว่าฟังก์ชันต่างๆ ของรัฐบาลใดบ้างที่อาจถูกขัดขวาง ผลกระทบจะแพร่กระจายไปในวงกว้างเพียงใด และบริการที่เชื่อถือได้จะสามารถรีสโตร์กลับมาได้รวดเร็วเพียงใด
ความไว้วางใจและความโปร่งใสมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้นในความปลอดภัยทางไซเบอร์ของรัฐบาล องค์กรภาครัฐไม่เพียงแต่ต้องดำเนินการตามมาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดเท่านั้น แต่ยังต้องแสดงให้เห็นว่าระบบ ข้อมูล และแนวทางปฏิบัติด้านความปลอดภัยได้รับการปกป้องอย่างไร การประเมินที่เป็นอิสระ เอกสารด้านความปลอดภัย และศูนย์ความโปร่งใสสามารถช่วยให้รัฐบาล หน่วยงานกำกับดูแล และผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่เชื่อถือได้ทำการประเมินผู้ให้บริการเทคโนโลยี และตัดสินใจนำไปใช้ได้อย่างรอบรู้
ความปลอดภัยทางไซเบอร์ในรัฐบาลคืออะไร?
ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐคือการผสานรวมของการกำกับดูแล บุคลากร กระบวนการ และเทคโนโลยีที่ใช้เพื่อปกป้องระบบ ข้อมูล บริการดิจิทัล และฟังก์ชันการดำเนินงานของภาครัฐจากการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต การดัดแปลง การหยุดชะงัก และการสูญหาย
ขอบเขตสามารถครอบคลุมไปถึงกระทรวงส่วนกลาง ฝ่ายบริหารส่วนภูมิภาค เทศบาล หน่วยงานกำกับดูแล หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย แอปพลิเคชันที่ให้บริการประชาชน ระบบภายใน แพลตฟอร์มส่วนกลางของรัฐบาล โครงสร้างพื้นฐานระบบคลาวด์และภายในองค์กร เทคโนโลยีเชิงปฏิบัติการ และบริการที่จัดหาโดยผู้รับเหมา
ไม่ใช่ทุกหน่วยงานรัฐจะมีหน้าที่ความรับผิดชอบหรือโปรไฟล์ความเสี่ยงที่เหมือนกัน ตัวอย่างเช่น กระทรวงระดับชาติ หน่วยงานท้องถิ่น ผู้ให้บริการระบบการพิสูจน์และยืนยันตัวตนทางดิจิทัล (digital ID) และหน่วยงานอื่น ๆ จะต้องการขีดความสามารถและการควบคุมที่แตกต่างกันออกไป
ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐยังมีความคาบเกี่ยวกับยุทธศาสตร์ความปลอดภัยทางไซเบอร์แห่งชาติ ความปลอดภัยทางไซเบอร์ทางทหาร การบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับอาชญากรรมทางไซเบอร์ และการปกป้องโครงสร้างพื้นฐานสำคัญที่มีเอกชนเป็นผู้ดำเนินงาน แต่ก็มีความแตกต่างกัน บทความนี้มุ่งเน้นไปที่องค์กรภาครัฐฝ่ายพลเรือนและบริการต่าง ๆ ที่จัดทำโดยองค์กรเหล่านี้
อะไรที่ทำให้ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐมีความแตกต่าง?
เทคโนโลยีจำนวนมากที่ใช้ในภาครัฐนั้นก็ถูกนำมาใช้ในองค์กรธุรกิจขนาดใหญ่เช่นเดียวกัน ความแตกต่างอยู่ที่หน้าที่ความรับผิดชอบ โครงสร้าง และผลที่ตามมาที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านั้น
เหตุใดความต่อเนื่องของบริการสาธารณะจึงมีความสำคัญในความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐ
ลำดับความสำคัญด้านความปลอดภัยของรัฐบาลควรเริ่มต้นที่ฟังก์ชันสาธารณะมากกว่าระบบเดี่ยว ๆ แต่ละระบบ
ผู้นำจำเป็นต้องเข้าใจว่าบริการใดบ้างที่ต้องพร้อมใช้งานอย่างต่อเนื่อง แต่ละบริการสามารถทนต่อการหยุดชะงักได้นานเพียงใด กลุ่มใดจะได้รับผลกระทบมากที่สุด และมีทางเลือกอื่นที่ใช้การได้หรือไม่ นอกจากนี้ ยังต้องระบุระบบ ข้อมูล ซัพพลายเออร์ และหน่วยงานอื่น ๆ ที่แต่ละบริการจำเป็นต้องพึ่งพาอีกด้วย
สิ่งนี้สร้างพื้นฐานที่ชัดเจนยิ่งขึ้นสำหรับการหารือเกี่ยวกับความเสี่ยงทางไซเบอร์กับฝ่ายบริหาร แทนที่จะนำเสนอรายการจุดอ่อนทางเทคนิคที่ยาวเหยียด ทีมรักษาความปลอดภัยสามารถอธิบายได้ว่าฟังก์ชันสาธารณะใดบ้างที่มีความเสี่ยง กำลังดำเนินการอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว และยังคงมีความเสี่ยงใดหลงเหลืออยู่บ้าง
เหตุใดโครงสร้างรัฐบาลแบบกระจายอำนาจจึงอาจทำให้ความปลอดภัยทางไซเบอร์ซับซ้อนขึ้น
รัฐบาลแทบจะไม่เคยเป็นองค์กรเดี่ยวที่มีทรัพย์สินทางเทคโนโลยีเพียงหนึ่งเดียวและมีสายการบังคับบัญชาเดียว รัฐบาลอาจประกอบด้วยกระทรวง หน่วยงาน หน่วยงานบริหารระดับภูมิภาค เทศบาล หน่วยงานกำกับดูแล และผู้ให้บริการแบบแบ่งปัน ที่มีงบประมาณ ซัพพลายเออร์ และระดับวุฒิภาวะด้านความปลอดภัยที่แตกต่างกัน
การประเมิน NIS360 ปี 2026 ของ ENISA จัดให้การบริหารภาครัฐของสหภาพยุโรปอยู่ในระดับวุฒิภาวะด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ปานกลาง โดยมีความก้าวหน้าเพียงเล็กน้อยในด้านความพร้อมในการปฏิบัติงาน นอกจากนี้ ยังเน้นย้ำถึงความแตกต่างอย่างมากระหว่างหน่วยงานของรัฐในแง่ของขนาด ทรัพยากร ความรับผิดชอบ และความเชี่ยวชาญ ผลการวิจัยนี้เจาะจงเฉพาะสหภาพยุโรป แต่ความท้าทายเชิงโครงสร้างดังกล่าวสามารถนำไปปรับใช้ได้ในวงกว้าง
แบบจำลองความปลอดภัยระดับรัฐบาลจึงจำเป็นต้องมีทิศทางร่วมกันโดยไม่จำเป็นต้องมีแบบแผนการนำไปปฏิบัติใช้ที่เหมือนกันทุกประการ กระทรวงขนาดใหญ่อาจดำเนินงานศูนย์ปฏิบัติการความปลอดภัยของตนเอง ในขณะที่หน่วยงานบริหารส่วนท้องถิ่นอาจต้องพึ่งพาบริการที่มีการใช้งานร่วมกันหรือบริการที่มีการบริหารจัดการ แต่ทั้งสองแห่งยังคงต้องมีความเป็นเจ้าของที่ชัดเจน มีการควบคุมที่ได้สัดส่วน และมีการจัดการเหตุการณ์ที่มีประสิทธิภาพ
ข้อกำหนดด้านการจัดซื้อจัดจ้างที่เป็นทางการ การจัดทำงบประมาณ การตรวจสอบ และกฎระเบียบต่าง ๆ ยังส่งผลต่อความรวดเร็วในการเปลี่ยนแปลงระบบอีกด้วย สัญญาระยะยาวและความรับผิดชอบที่ถูกแบ่งแยกอาจก่อให้เกิดช่องว่างระหว่างหน่วยงาน ฟังก์ชันด้านไอทีส่วนกลาง และผู้จัดจำหน่าย ดังนั้น ทุกบริการที่มีความสำคัญลำดับแรกจึงควรมีการระบุผู้รับผิดชอบด้านบริการ เทคโนโลยี และความเสี่ยงอย่างชัดเจน พร้อมทั้งมีการจัดทำเอกสารและทดสอบความรับผิดชอบของผู้จัดจำหน่ายอย่างสม่ำเสมอ
การคุ้มครองข้อมูลของรัฐบาลและอำนาจอธิปไตยทางดิจิทัล
ความละเอียดอ่อนของข้อมูลรัฐบาลไม่ได้ถูกกำหนดด้วยปริมาณเพียงอย่างเดียว ชุดข้อมูลขนาดเล็กสามารถเปิดเผยสถานการณ์ทางกฎหมาย การเงิน หรือทางการแพทย์ของบุคคลได้ การแก้ไขเปลี่ยนแปลงบันทึก สิทธิประโยชน์ หรือแฟ้มคดี ยังสามารถก่อให้เกิดผลเสียหายร้ายแรงได้ แม้ว่าจะไม่มีข้อมูลใดถูกเปิดเผยต่อสาธารณะก็ตาม
องค์กรภาครัฐต้องทราบว่าข้อมูลที่ละเอียดอ่อนและข้อมูลการวัดและส่งข้อมูลทางไกลด้านความปลอดภัยถูกประมวลผลที่ใด ใครสามารถเข้าถึงข้อมูลเหล่านั้นได้บ้าง และมีกฎหมายตลอดจนข้อกำหนดตามสัญญาใดบ้างที่มีผลบังคับใช้ นอกจากนี้ หน่วยงานอาจต้องมีความสามารถในการตรวจสอบเทคโนโลยีความปลอดภัย ควบคุมคีย์การเข้ารหัส ดำเนินการได้อย่างต่อเนื่องในระหว่างที่ผู้ให้บริการเกิดเหตุขัดข้อง และถ่ายโอนระบบหรือข้อมูลได้เมื่อความต้องการในการดำเนินงานเปลี่ยนแปลงไป
นี่คือมิติในทางปฏิบัติของอำนาจอธิปไตยทางดิจิทัล ซึ่งไม่ควรถูกจำกัดอยู่เพียงแค่ความพึงพอใจโดยรวมต่อระบบคลาวด์หรือการปรับใช้งานภายในองค์กร ระดับการควบคุมที่จำเป็นขึ้นอยู่กับข้อมูล ฟังก์ชันสาธารณะ และผลที่ตามมาจากการพึ่งพา
ตัวอย่างเช่น Data Act ของสหภาพยุโรป มีมาตรการที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้การเปลี่ยนผู้ให้บริการประมวลผลข้อมูลง่ายขึ้น และลดอุปสรรคในการเคลื่อนย้ายข้อมูล แม้ว่าจะเป็นกฎหมายระดับภูมิภาค แต่ประเด็นพื้นฐานของการทำงานร่วมกัน การวางแผนกลยุทธ์การยุติการใช้งาน และการพึ่งพาผู้ให้บริการ สามารถนำไปปรับใช้ได้กว้างขวางกว่ามาก
ความเสี่ยงด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่สำคัญต่อการดำเนินงานของรัฐบาลมีอะไรบ้าง
หน่วยงานภาครัฐเผชิญกับอาชญากรรมที่มีแรงจูงใจทางการเงิน การจารกรรม การเคลื่อนไหวทางการเมืองทางไซเบอร์ กิจกรรมของคนวงใน และการแสวงหาประโยชน์จากช่องโหว่ แทนที่จะมองสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงรายการทั่วไป ผู้นำด้านความปลอดภัยควรพิจารณาผลลัพธ์ในการปฏิบัติงานที่ผู้โจมตีกำลังพยายามทำให้สำเร็จ
แรนซัมแวร์, DDoS และการโจมตีระบบของรัฐบาลที่ให้บริการประชาชน
การโจมตี DDoS อาจทำให้เว็บไซต์สาธารณะและพอร์ทัลไม่สามารถใช้งานได้ แรนซัมแวร์สามารถทำให้การดำเนินงานภายในและการเข้าถึงบันทึกข้อมูลที่จำเป็นถูกระงับ แอปพลิเคชันและ API ที่ถูกเจาะช่องโหว่สามารถเป็นเส้นทางเข้าไปสู่ระบบที่มีความละเอียดอ่อนมากขึ้นได้
ENISA ได้วิเคราะห์เหตุการณ์และกิจกรรมจำนวน 4,875 รายการใน ภูมิทัศน์ภัยคุกตาใของสหภาพยุโรปประจำปี 2025 ในบรรดาเหตุการณ์ที่ระบุถึงภาคส่วนเฉพาะ พบว่า 38.2% ส่งผลกระทบต่อหน่วยงานบริหารรัฐกิจ ซึ่งทำให้เป็นภาคส่วนที่ได้รับการบันทึกบ่อยที่สุด ENISA ระบุว่าตัวเลขจำนวนมากดังกล่าวมาจากการโจมตี DDoS ที่นำโดยกลุ่มแฮกเกอร์เคลื่อนไหวทางสังคม (hacktivist) ดังนั้นตัวเลขนี้จึงไม่ควรถูกตีความว่าทุกเหตุการณ์ก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อการดำเนินงาน
การศึกษาอีกชิ้นหนึ่งของ ENISA ระบุว่ามี เหตุการณ์ที่รายงานต่อสาธารณะ 586 รายการ ซึ่งส่งผลกระทบต่อหน่วยงานบริหารรัฐกิจของสหภาพยุโรปในปี 2024 โดยเกือบ 64% เกี่ยวข้องกับ DDoS ในขณะที่ 33.6% เป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการบุกรุก ซึ่งรวมถึงการละเมิดข้อมูลและแรนซัมแวร์ เนื่องจากรายงานนี้อ้างอิงจากข้อมูลโอเพนซอร์ส จึงแสดงถึงรูปแบบที่สังเกตพบมากกว่าขอบเขตทั้งหมดของการที่รัฐบาลถูกโจมตีจนระบบเสียหาย
ความแตกต่างระหว่างความถี่และผลกระทบนั้นมีความสำคัญ การโจมตีชั่วคราวต่อเว็บไซต์สาธารณะและเหตุการณ์แรนซัมแวร์ที่ทำให้กระบวนการจัดการคดีเป็นอัมพาตต่างก็ถูกบันทึกว่าเป็นเหตุการณ์ทั้งคู่ แต่ก่อให้เกิดความเสี่ยงในการดำเนินงานที่แตกต่างกันอย่างมาก
การจารกรรมทางไซเบอร์และการบุกรุกข้อมูลรัฐบาล
องค์กรภาครัฐตกเป็นเป้าหมายเพื่อชิงข้อมูลนโยบาย การตัดสินใจด้านกฎระเบียบ ข้อมูลการบังคับใช้กฎหมาย ข้อมูลประจำตัว หรือการเข้าถึงเครือข่ายที่เชื่อถือได้
การจารกรรมทางไซเบอร์อาจไม่ถูกตรวจพบเป็นระยะเวลานานเนื่องจากเป้าหมายของผู้โจมตีคือการเข้าถึงอย่างต่อเนื่องมากกว่าการหยุดชะงักในทันที บัญชีที่ถูกต้อง เครื่องมือของผู้ดูแลระบบ และบริการการเข้าถึงระยะไกลที่ถูกกฎหมายสามารถทำให้กิจกรรมอันตรายนั้นยากที่จะแยกแยะออกจากการดำเนินงานตามปกติได้
ดังนั้น การป้องกันจึงต้องครอบคลุมมากกว่าแค่การสกัดกั้นมัลแวร์ที่รู้จัก ทีมรักษาความปลอดภัยจำเป็นต้องมีทัศนวิสัยที่เพียงพอครอบคลุมกิจกรรมด้านข้อมูลระบุตัวตน ปลายทาง เครือข่าย คลาวด์ และแอปพลิเคชัน เพื่อตรวจจับพฤติกรรมที่ผิดปกติและสร้างลำดับเหตุการณ์ขึ้นมาใหม่ว่าเกิดอะไรขึ้น
การปกป้องข้อมูลยังต้องครอบคลุมถึงความสมบูรณ์และความพร้อมใช้งาน นอกเหนือจากการรักษาความลับ การควบคุมความปลอดภัยควรติดตามข้อมูลตลอดทั้งการรวบรวม การเข้าถึง การแลกเปลี่ยน การเก็บรักษา การสำรองข้อมูล และการทำลาย โดยมีข้อกำหนดในการเข้าถึงและการตรวจสอบที่กำหนดขึ้นตามความละเอียดอ่อนและการใช้งานในการปฏิบัติงาน
การโจมตีข้อมูลระบุตัวตน โครงสร้างพื้นฐานที่ใช้ร่วมกัน และความเสี่ยงจากบุคคลภายนอก
พนักงาน ผู้รับเหมา และผู้ให้บริการที่ได้รับความไว้วางใจสามารถกลายเป็นจุดเริ่มต้นการเข้าถึงได้ผ่านทางฟิชชิ่ง การขโมยข้อมูลประจำตัว การสวมรอย หรือการใช้การเข้าถึงที่มีสิทธิ์พิเศษในทางที่ผิด Generative AI สามารถช่วยให้ผู้ไม่หวังดีค้นคว้าเป้าหมายและสร้างการสื่อสารที่น่าเชื่อถือมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจำเป็นขั้นพื้นฐานสำหรับการตรวจสอบสิทธิ์ที่รัดกุม การให้สิทธิ์เท่าที่จำเป็น และการตรวจสอบความถูกต้องโดยอิสระสำหรับคำขอที่มีความละเอียดอ่อน
ความเสี่ยงยังเกิดการกระจุกตัวเมื่อบริการสาธารณะหลายบริการต้องพึ่งพาแพลตฟอร์มระบุตัวตน สภาพแวดล้อมคลาวด์ ผู้ให้บริการที่มีการจัดการ หรือแอปพลิเคชันเฉพาะทางเดียวกัน
งานวิจัยของ OECD พบว่ามีการใช้งานระบบการแชร์ข้อมูลใน 28 ประเทศจาก 33 ประเทศที่ได้รับการประเมิน ในขณะที่ 24 ประเทศมีการนำองค์ประกอบข้อมูลระบุตัวตนดิจิทัลไปปฏิบัติใช้ แพลตฟอร์มเหล่านี้สามารถปรับปรุงบริการสาธารณะได้ แต่ขอบเขตการเข้าถึงของแพลตฟอร์มทำให้การรักษาความปลอดภัย ความสามารถในการฟื้นตัว และการวางแผนกู้คืนระบบมีความสำคัญเป็นพิเศษ
ความเสี่ยงจากผู้จัดหาสินค้าหรือบริการจึงไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่ว่าบุคคลที่สามสามารถปกป้องเครือข่ายของตนเองได้หรือไม่ องค์กรภาครัฐต้องเข้าใจว่าบริการใดบ้างที่ต้องพึ่งพาผู้ให้บริการรายนั้น ผู้ให้บริการมีสิทธิ์ในการเข้าถึงอะไรบ้าง มีผู้รับเหมาช่วงรายใดที่เกี่ยวข้อง มีหลักฐานการดำเนินงานด้านความปลอดภัยใดบ้างที่พร้อมให้ตรวจสอบ และบริการต่าง ๆ จะดำเนินต่อไปได้อย่างไรหากผู้ให้บริการล้มเหลว
เหตุใดการปฏิบัติตามข้อกำหนดด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์เพียงอย่างเดียวจึงไม่เพียงพอต่อการมีความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้ของภาครัฐ
องค์กรภาครัฐอยู่ภายใต้กฎหมาย มาตรฐาน นโยบาย และข้อกำหนดในการตรวจสอบด้วยเหตุผลที่ดี นั่นคือ การปฏิบัติตามข้อกำหนดจะกำหนดความคาดหวังขั้นต่ำ ชี้แจงความรับผิดชอบ และสนับสนุนการกำกับดูแล
แต่สิ่งนี้ไม่ได้เป็นเครื่องพิสูจน์ในตัวเองว่าบริการนั้นจะมีความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้
การควบคุมอาจมีเอกสารระบุไว้แต่ถูกกำหนดค่าไม่ถูกต้อง ระบบที่สืบทอดมาอาจอยู่นอกขอบเขตการประเมินเบื้องต้น และหน่วยงานอาจปฏิบัติตามข้อกำหนดภายในของตนเองได้ในขณะที่ต้องพึ่งพาผู้จัดหาสินค้าหรือบริการ หรือบริการที่ใช้ร่วมกันซึ่งยังไม่ได้รับการทดสอบตามมาตรฐานเดียวกัน แผนการกู้คืนอาจมีอยู่โดยที่ไม่เคยผ่านการทดสอบเลย
การปฏิบัติตามข้อกำหนดจะถามว่า ได้ปฏิบัติตามข้อกำหนดที่ระบุไว้หรือไม่ แต่ความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้ทางไซเบอร์ยังถามอีกว่า:
- ระบบและการพึ่งพาที่ถูกต้องรวมอยู่ในขอบเขตหรือไม่
- การควบคุมทำงานตามที่ตั้งใจไว้หรือไม่
- องค์กรสามารถตรวจพบกิจกรรมที่เลี่ยงการควบคุมเหล่านั้นได้หรือไม่
- หน่วยงานและผู้จัดหาสินค้าหรือบริการสามารถประสานงานกันระหว่างเกิดเหตุการณ์ได้หรือไม่
- บริการที่จำเป็นสามารถรีสโตร์ได้ภายในระยะเวลาที่ยอมรับได้หรือไม่
- ระบบและข้อมูลที่กู้คืนมาสามารถเชื่อถือได้หรือไม่
Cyber Assessment Framework ของ National Cyber Security Centre แห่งสหราชอาณาจักรใช้แนวทางที่ขับเคลื่อนด้วยผลลัพธ์ซึ่งเน้นที่การปกป้องฟังก์ชันที่จำเป็น โดยครอบคลุมถึงการกำกับดูแล การป้องกัน การตรวจพบ และการกู้คืน แทนที่จะมองความปลอดภัยเป็นเพียงรายการตรวจสอบเท่านั้น แม้ว่าจะเป็นกรอบการทำงานระดับชาติ แต่แนวทางพื้นฐานนี้นับว่ามีความเกี่ยวข้องอย่างกว้างขวาง
หลักการสามประการของความปลอดภัยทางไซเบอร์ของรัฐบาลที่มีความยืดหยุ่นและฟื้นตัวได้ดีมีอะไรบ้าง
วิธีที่มีประโยชน์ในการประเมินความปลอดภัยทางไซเบอร์ของรัฐบาลคือการใช้คำถามสามข้อดังนี้:
- สามารถตรวจสอบได้หรือไม่
- มีอำนาจอธิปไตยหรือไม่
- มีประสิทธิผลหรือไม่
เมื่อนำมารวมกัน หลักการเหล่านี้จะเชื่อมต่อความรับผิดชอบ การควบคุมการปฏิบัติงาน และประสิทธิภาพในโลกแห่งความเป็นจริงเข้าด้วยกัน
ความสามารถในการตรวจสอบได้: รัฐบาลสามารถตรวจสอบยืนยันได้หรือไม่ว่าการควบคุมต่างๆ กำลังทำงานอยู่
ความสามารถในการตรวจสอบได้หมายถึงการสามารถระบุได้ว่าสิ่งใดได้รับการปกป้อง ใครเป็นผู้รับผิดชอบ และการควบคุมต่างๆ ทำงานตามที่ตั้งใจไว้หรือไม่
ผู้นำด้านความปลอดภัยของรัฐบาลจำเป็นต้องมีมุมมองที่เชื่อถือได้เกี่ยวกับบริการที่มีความสำคัญเป็นลำดับแรก ระบบสนับสนุน อัตลักษณ์ การไหลเวียนของข้อมูล และซัพพลายเออร์ โดยพวกเขาควรจะสามารถ:
- ยืนยันความเป็นเจ้าของในบริการ ระบบ และความเสี่ยง
- ตรวจสอบยืนยันว่ามีการปรับใช้และกำหนดค่าการควบคุมอย่างถูกต้อง
- ติดตามการดำเนินการด้านการบริหารจัดการและความปลอดภัย
- จัดทำเอกสารการยกเว้นและการควบคุมเพื่อชดเชย
- สร้างลำดับเหตุการณ์และขอบเขตของเหตุการณ์ขึ้นมาใหม่
- รายงานความเสี่ยงที่ยอมรับได้ ความเสี่ยงที่ลดลง และความเสี่ยงที่เหลืออยู่
- ทดสอบข้อกล่าวอ้างภายในและของซัพพลายเออร์กับหลักฐานที่เป็นอิสระ
ความสามารถในการตรวจสอบไม่ใช่สิ่งเดียวกับการรวบรวมบันทึกในปริมาณที่มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หลักฐานจะต้องสามารถเข้าถึงได้ น่าเชื่อถือ และเชื่อมต่อแล้วกับการตัดสินใจ รายงานควรแสดงถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลง สิ่งที่ต้องให้ความสนใจ ใครเป็นผู้รับผิดชอบการตอบสนอง และสิ่งที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข
นอกจากนี้ยังนำไปใช้กับเทคโนโลยีความปลอดภัยได้ด้วยเช่นกัน หน่วยงานของรัฐอาจต้องการหลักฐานเกี่ยวกับ การพัฒนาซอฟต์แวร์ การอัปเดต การจัดการข้อมูล และการเข้าถึงเพื่อการบริหารจัดการ ก่อนที่จะอนุมัติเทคโนโลยีสำหรับการใช้งานที่มีความละเอียดอ่อน
อธิปไตย: รัฐบาลยังคงรักษาการควบคุมการดำเนินงานไว้ได้หรือไม่?
ความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่มีอธิปไตยหมายถึงการรักษาระดับการควบคุมที่จำเป็นต่อข้อมูลที่มีความละเอียดอ่อน เทคโนโลยีความปลอดภัย และการตัดสินใจในการดำเนินงาน
องค์กรภาครัฐควรเข้าใจว่า:
- ข้อมูลและข้อมูลการวัดระยะไกลได้รับการประมวลผลที่ใด
- ใครสามารถเข้าถึงหรือบริหารจัดการข้อมูลเหล่านั้นได้บ้าง
- เขตอำนาจศาลใดมีผลบังคับใช้
- ใครเป็นผู้ควบคุมคีย์การเข้ารหัส
- เทคโนโลยีสามารถได้รับการประเมินหรือประเมินอย่างเป็นอิสระได้อย่างไร
- การดำเนินงานยังคงสามารถดำเนินต่อไปได้หรือไม่ในระหว่างที่ผู้ให้บริการเกิดการหยุดชะงัก
- ระบบและข้อมูลสามารถโอนย้ายหรือถอนออกได้อย่างไร
อธิปไตยไม่ได้กำหนดให้ทุกบริการต้องใช้โมเดลการปรับใช้งานเดียวกัน หรือต้องดำเนินการโดยปราศจากการสนับสนุนจากภายนอกโดยสิ้นเชิง หน่วยงานของรัฐหลายแห่งต้องพึ่งพาผู้ให้บริการคลาวด์ บริการที่มีการบริหารจัดการ และความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง
ประเด็นสำคัญคือความรับผิดชอบและอำนาจหน้าที่ต้องมีความชัดเจน องค์กรควรยังคงสามารถเข้าถึงหลักฐาน มีการควบคุมการตัดสินใจเกี่ยวกับเหตุการณ์ และมีแนวทางที่เป็นไปได้จริงในการดำเนินงานต่อไปหรือโอนย้ายการดำเนินงาน
ประสิทธิผล: รัฐบาลสามารถป้องกัน ตรวจพบ ควบคุม และฟื้นฟูได้หรือไม่?
ความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่มีประสิทธิภาพช่วยลดการเปิดรับความเสี่ยงที่หลีกเลี่ยงได้ และจำกัดผลกระทบจากการโจมตีที่หลบเลี่ยงการควบคุมเชิงป้องกัน
สิ่งนี้ขึ้นอยู่กับขีดความสามารถสามระดับที่เชื่อมต่อแล้ว:
- การป้องกันขั้นพื้นฐาน: การควบคุมที่สม่ำเสมอครอบคลุมอุปกรณ์ปลายทาง เซิร์ฟเวอร์ ข้อมูลระบุตัวตน เครือข่าย แอปพลิเคชัน ปริมาณงานบนคลาวด์ และข้อมูล
- วัฒนธรรมความปลอดภัยทางไซเบอร์: ความตระหนักรู้ในทางปฏิบัติและขีดความสามารถเฉพาะบทบาทในกลุ่มพนักงาน ผู้รับเหมา ผู้ดูแลระบบ นักพัฒนา และผู้นำ
- การดำเนินงานด้านความปลอดภัยขั้นสูง: ความสามารถในการตรวจสอบกิจกรรม สืบสวนพฤติกรรมน่าสงสัย ควบคุมการบุกรุก และประสานงานการตอบสนอง
ในกรณีที่ทรัพยากรภายในมีจำกัด บริการ SOC ร่วมกัน การจัดการการตรวจพบและการตอบสนอง หรือการสนับสนุนการตอบสนองต่อเหตุการณ์แบบว่าจ้างล่วงหน้า อาจช่วยให้เข้าถึงขีดความสามารถที่แต่ละองค์กรไม่สามารถคงไว้ได้ด้วยตนเองตามลำพัง
Kaspersky Security Services รายงานว่าหน่วยงานรัฐบาลคิดเป็น 19% ของเหตุการณ์ที่มีความรุนแรงสูงที่พบผ่านบริการ MDR การตอบสนองต่อเหตุการณ์ การประเมินการบุกรุก และงานให้คำปรึกษาด้าน SOC ในช่วงปี 2025 นี่คือชุดข้อมูลที่ได้จากการให้บริการมากกว่าที่จะเป็นการวัดเหตุการณ์ของหน่วยงานรัฐบาลทั้งหมดทั่วโลก แต่ก็เป็นหลักฐานเพิ่มเติมถึงความเด่นชัดของภาคส่วนนี้ในการสืบสวนที่ร้ายแรง)
การฟื้นตัวทางไซเบอร์ของภาครัฐ: บททดสอบความเป็นผู้นำ
|
ตรวจสอบได้ |
มีอธิปไตย |
มีประสิทธิผล |
|
เราทราบหรือไม่ว่าระบบและซัพพลายเออร์ใดบ้างที่สนับสนุนบริการที่จำเป็นแต่ละบริการ? |
ข้อมูลที่ละเอียดอ่อนและการวัดระยะทางไกลด้านความปลอดภัยได้รับการประมวลผลที่ไหน? |
เราสามารถตรวจพบกิจกรรมที่หลบเลี่ยงการควบคุมเชิงป้องกันได้หรือไม่? |
|
เราสามารถตรวจสอบได้หรือไม่ว่าการควบคุมที่มีลำดับความสำคัญสูงกำลังทำงานอยู่? |
ใครสามารถตรวจสอบ ดูแล หรือเปลี่ยนแปลงระบบความปลอดภัยของเราได้บ้าง? |
แผนการตอบสนองและการกู้คืนได้รับการทดสอบแล้วหรือไม่? |
|
การยกเว้นได้รับการบันทึก ได้รับการอนุมัติ และได้รับการตรวจสอบแล้วหรือไม่? |
การดำเนินงานจะสามารถดำเนินต่อไปได้หรือไม่หากผู้ให้บริการไม่พร้อมใช้งาน? |
บริการที่มีลำดับความสำคัญสูงสามารถได้รับการรีสโตร์ภายในกรอบเวลาที่ตกลงกันไว้ได้หรือไม่? |
|
เราสามารถแสดงการปฏิบัติตามข้อกำหนดแก่ผู้ตรวจสอบบัญชี หน่วยงานกำกับดูแล และผู้นำได้หรือไม่? |
สามารถถ่ายโอนข้อมูลหรือการดำเนินงานได้โดยไม่เกิดการหยุดชะงักที่ยอมรับไม่ได้หรือไม่? |
พนักงาน ผู้เชี่ยวชาญ และผู้นำเข้าใจบทบาทเมื่อเกิดเหตุการณ์ของตนเองหรือไม่? |
องค์กรภาครัฐสามารถเสริมสร้างความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ได้อย่างไร?
องค์กรภาครัฐไม่สามารถจัดการกับช่องโหว่ทุกจุดได้ในคราวเดียว แนวทางปฏิบัติที่ใช้งานได้จริงควรมุ่งเน้นไปที่ฟังก์ชันที่จำเป็น เส้นทางการโจมตีที่มีแนวโน้มจะเกิดขึ้น และขีดความสามารถที่จำเป็นเมื่อการควบคุมเชิงป้องกันล้มเหลว
1. จัดทำแผนผังบริการสาธารณะที่จำเป็นและการพึ่งพาของบริการเหล่านั้น
ระบุบริการสาธารณะที่การหยุดชะงักจะก่อให้เกิดผลกระทบทางกฎหมาย ทางสังคม หรือต่อการดำเนินงานมากที่สุด สำหรับแต่ละบริการ ให้กำหนด:
- การหยุดชะงักสูงสุดที่ยอมรับได้
- บริการขั้นต่ำที่ใช้งานได้ในระหว่างเกิดเหตุการณ์
- ระบบ ข้อมูล และอัตลักษณ์ที่จำเป็น
- การพึ่งพาหน่วยงานอื่นและผู้จัดหาสินค้าหรือบริการ
- กระบวนการแบบทำด้วยตนเองหรือกระบวนการทางเลือกที่ใช้งานได้
- ลำดับการกู้คืน
การทำงานนี้ควรมีส่วนร่วมจากเจ้าของบริการ ฝ่ายความปลอดภัย เทคโนโลยี ความเสี่ยง การสื่อสาร กฎหมาย และผู้นำฝ่ายปฏิบัติการ ทีมงานความปลอดภัยทางไซเบอร์สามารถอธิบายการพึ่งพาทางเทคนิคได้ แต่เจ้าของบริการต้องช่วยตัดสินใจว่าสิ่งใดจำเป็นต้องดำเนินต่อไปและสิ่งใดควรกลับมาใช้งานเป็นอันดับแรก
2. ลดการเปิดรับพื้นผิวการโจมตีและบังคับใช้การควบคุมที่จำเป็น
บันทึกแอสเซทมักจะแสดงสิ่งที่องค์กรเชื่อว่าตนเองครอบครองอยู่ ไม่ใช่ทุกสิ่งที่ผู้โจมตีสามารถเข้าถึงได้ การค้นหาควรครอบคลุมถึงแอปพลิเคชันที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต, API, โดเมน, ใบอนุญาต, บริการคลาวด์, โครงสร้างพื้นฐานการเข้าถึงจากระยะไกล, ข้อมูลประจำตัวที่ได้รับสิทธิพิเศษ, การเชื่อมต่อของบุคคลที่สาม และระบบที่ไม่ได้รับการสนับสนุน
จากนั้น สิ่งที่ตรวจพบจะต้องได้รับการจัดลำดับความสำคัญตามระดับการเปิดรับ ความสามารถในการถูกโจมตี และฟังก์ชันสาธารณะที่ได้รับผลกระทบ
องค์กรภาครัฐสามารถใช้แนวทางปฏิบัติขั้นพื้นฐานด้านการควบคุมที่มีอยู่แล้ว แทนที่จะคิดค้นขึ้นมาใหม่สำหรับทุกหน่วยงาน ตัวอย่างเช่น Essential Eight ของ Australian Signals Directorate ครอบคลุมถึงการควบคุมแอปพลิเคชัน, การลงแพทช์, การจำกัดมาโคร, การเสริมความปลอดภัยให้กับแอปพลิเคชันของผู้ใช้, สิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบ, การตรวจสอบสิทธิ์แบบหลายปัจจัย และการสำรองข้อมูล โดย ASD ระบุว่าแนวทางนี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อเครือข่าย IT ที่เชื่อมต่อแล้วกับอินเทอร์เน็ตเป็นหลัก และอาจจำเป็นต้องได้รับการเสริมเพิ่มเติมสำหรับสภาพแวดล้อม OT และสภาพแวดล้อมเฉพาะทางอื่นๆ
แนวทางปฏิบัติขั้นพื้นฐานของภาครัฐควรจะสามารถวัดผลได้ ผู้นำจำเป็นต้องรู้ว่าการควบคุมกำลังทำงานอยู่ที่ใด ยังคงมีการยกเว้นที่ใดบ้าง และมีมาตรการชดเชยใดบ้างที่ถูกนำมาใช้
3. จัดการระบบเดิม บริการที่ใช้ร่วมกัน และความเสี่ยงจากผู้จัดหา
ความเสี่ยงจากระบบเดิมไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการแทนที่ในทันทีเสมอไป ระบบเฉพาะทางอาจผูกติดอยู่กับโปรแกรมการปรับปรุงให้ทันสมัยที่ใช้เวลานาน หรือต้องพึ่งพาความเชี่ยวชาญที่ยากจะหามาทดแทนได้
ในกรณีที่จำเป็นต้องใช้งานระบบต่อไป ความเสี่ยงจากการเปิดรับภัยคุกคามสามารถลดลงได้ด้วยการแบ่งส่วนเครือข่าย การจำกัดการเข้าถึง การตัดการเชื่อมต่อที่ไม่จำเป็น การยกระดับการเฝ้าระวัง การใช้รายการที่อนุญาต (allowlisting) การใช้แพทช์เสมือน และการสำรองข้อมูลที่ผ่านการทดสอบแล้ว การพิจารณาเปลี่ยนระบบใหม่ควรจัดลำดับความสำคัญตามความสำคัญในการปฏิบัติงานและความเสี่ยงจากการเปิดรับภัยคุกคาม มากกว่าการพิจารณาจากอายุการใช้งานเพียงอย่างเดียว
แนวทางที่อิงตามความเสี่ยงแบบเดียวกันนี้ควรนำไปปรับใช้กับผู้จำหน่ายและบริการที่ใช้ร่วมกัน สัญญาควรครอบคลุมถึงการเข้าถึงระบบที่ได้รับสิทธิพิเศษ การจัดการช่องโหว่ การแจ้งเตือนเหตุการณ์ การมีหลักฐานพร้อมใช้งาน ผู้รับเหมาช่วง วัตถุประสงค์ในการกู้คืนระบบ และการสนับสนุนเมื่อสิ้นสุดสัญญา
การวิเคราะห์ความยืดหยุ่นในการฟื้นตัวของโครงสร้างพื้นฐานสำคัญของ OECD เน้นย้ำถึงความสำคัญของการทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างกัน การแบ่งปันข้อมูล และการประสานงานระหว่างรัฐบาลและตัวดำเนินการ โดยพบว่า 19 จาก 27 ประเทศสมาชิก OECD ที่มีข้อมูลระบุว่า มีกฎหมายหรือนโยบายที่ครอบคลุมการแบ่งปันข้อมูลเกี่ยวกับความเสี่ยงและช่องโหว่ของโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ
4. ประสานงานด้านการตรวจพบภัยคุกตาใ ข่าวกรอง และการตอบสนองต่อเหตุการณ์
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหน่วยงานรัฐอาจส่งผลกระทบข้ามหน่วยงาน ผู้จำหน่าย และขอบเขตอำนาจศาล ข้อตกลงในการตอบสนองควรระบุล่วงหน้าถึง:
- ผู้ที่เป็นผู้นำในการสืบสวนทางเทคนิค
- กรณีและเวลาที่จะส่งต่อเหตุการณ์ไปยังส่วนกลาง
- วิธีที่หน่วยงานต่าง ๆ ใช้ในการแลกเปลี่ยนหลักฐาน
- แนวทางการมีส่วนร่วมของผู้จำหน่าย
- กรณีและเวลาที่จำเป็นต้องขอรับการสนับสนุนจาก CERT หรือ CSIRT ระดับชาติ
- ผู้ที่มีอำนาจการอนุญาตให้กักกันหรือปิดระบบ
- วิธีในการประสานงานด้านการสื่อสารทางกฎหมาย การปฏิบัติตามกฎระเบียบ และการสื่อสารต่อสาธารณะ
ควรกำหนดข้อกำหนดขั้นต่ำของการวัดและส่งข้อมูลทางไกล (telemetry) สำหรับบริการที่มีลำดับความสำคัญสูง ข้อมูลข่าวกรองเกี่ยวกับภัยคุกตาใควรนำมาใช้เป็นข้อมูลในการกำหนดกฎการตรวจพบ การสืบสวน ลำดับความสำคัญของช่องโหว่ และมาตรการป้องกันชั่วคราว มากกว่าที่จะดำเนินการในลักษณะของฟีดข้อมูลที่แยกต่างหาก
ISO/IEC 27035-4:2024 ให้แนวทางสำหรับการประสานงานเหตุการณ์ด้านความปลอดภัยของข้อมูลระหว่างหลายองค์กร และการปรับกระบวนการตอบสนองภายในให้เข้ากับการประสานงานในวงกว้าง ซึ่งมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับโครงสร้างของหน่วยงานภาครัฐที่ไม่มีหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่งควบคุมทุกระบบที่ได้รับผลกระทบ
5. เตรียมพร้อมสำหรับการฟื้นฟูและสร้างขีดความสามารถด้านความปลอดภัย
การกู้คืนทางเทคนิคมีความแตกต่างจากการรีสโตร์บริการสาธารณะที่น่าเชื่อถือ ก่อนที่จะนำระบบกลับมาเปิดใช้งาน ทีมงานอาจต้องยืนยันว่าผู้โจมตีไม่สามารถเข้าถึงระบบได้อีกต่อไป มีการเปลี่ยนข้อมูลประจำตัวแล้ว ข้อมูลมีความถูกต้อง มีการพึ่งพากันของระบบที่พร้อมใช้งาน และมีการเฝ้าระวังที่ยกระดับขึ้น
การฝึกซ้อมควรทดสอบสภาวะที่ยากลำบาก เช่น ระบบการระบุตัวตนใช้งานไม่ได้ ข้อมูลสำรองถูกบุกรุก การสูญเสียผู้ให้บริการที่ใช้ร่วมกัน หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกันในหลายหน่วยงาน การฝึกซ้อมดังกล่าวควรให้เจ้าของบริการ ทีมสื่อสาร และผู้มีอำนาจตัดสินใจระดับสูงเข้ามามีส่วนร่วม เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิค
การพัฒนาขีดความสามารถต้องสะท้อนถึงบทบาทที่แตกต่างกันด้วย พนักงานทั่วไปและผู้รับเหมาจำเป็นต้องมีความตระหนักรู้ในทางปฏิบัติและทักษะการรายงาน ผู้ดูแลระบบ นักพัฒนา และเจ้าของบริการจำเป็นต้องได้รับการฝึกอบรมเฉพาะบทบาท ผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยต้องการโอกาสในการฝึกฝนการสืบสวนและการประสานงาน ผู้นำจำเป็นต้องเข้าใจถึงผลกระทบต่อบริการ อำนาจในการตัดสินใจ และการสื่อสารในภาวะวิกฤต
ในกรณีที่ทรัพยากรภายในมีจำกัด ความเชี่ยวชาญจากส่วนกลาง บริการที่ใช้ร่วมกัน CSIRT ระดับชาติ และผู้เชี่ยวชาญภายนอกสามารถช่วยได้ รายงานของธนาคารโลก ระบุว่าได้สนับสนุน 64 ประเทศในการพัฒนารากฐานความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ระหว่างปี 2014 ถึง 2024 โดยมีทีมตอบสนองต่อเหตุการณ์และขีดความสามารถของบุคลากรเป็นส่วนสำคัญของโปรแกรมเหล่านั้น
ลำดับความสำคัญด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์แตกต่างกันอย่างไรในแต่ละหน่วยงานภาครัฐ
กรอบการทำงานทั่วไปควรกำหนดผลลัพธ์ที่ต้องการโดยไม่สื่อว่าหน่วยงานของรัฐทุกแห่งจำเป็นต้องใช้รูปแบบการดำเนินงานเดียวกัน
|
ประเภทขององค์กร |
ลำดับความสำคัญที่เป็นไปได้ |
|
กระทรวงส่วนกลางหรือหน่วยงานระดับชาติที่สำคัญ |
การจารกรรม การเข้าถึงที่ได้รับสิทธิพิเศษ การพึ่งพาซึ่งกันและกันระหว่างหน่วยงาน การตรวจสอบขั้นสูง และการประสานงานในภาวะวิกฤต |
|
หน่วยงานระดับภูมิภาคหรือท้องถิ่น |
การควบคุมพื้นฐาน ความยืดหยุ่นต่อแรนซัมแวร์ บริการที่ใช้ร่วมกัน การกู้คืนที่ผ่านการทดสอบ และการสนับสนุนจากผู้เชี่ยวชาญ |
|
ผู้ให้บริการดิจิทัลที่ให้บริการแก่สาธารณะ |
ความปลอดภัยของแอปพลิเคชันและ API อัตลักษณ์ ความพร้อมใช้งาน การป้องกันการฉ้อโกง และความสมบูรณ์ของข้อมูล |
|
หน่วยงานกำกับดูแลหรือหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย |
ข้อมูลที่ละเอียดอ่อน ความสมบูรณ์ของพยานหลักฐาน การบุกรุกแบบกำหนดเป้าหมาย และการควบคุมการเข้าถึงที่เข้มงวด |
|
ตัวดำเนินการด้าน OT ของภาครัฐ |
การแยก IT/OT, ความปลอดภัย, การเข้าถึงจากระยะไกล, ระบบที่ใช้งานมาอย่างยาวนาน และความต่อเนื่องในการปฏิบัติงาน |
|
ผู้ให้บริการคลาวด์ภาครัฐหรือบริการแบบแบ่งปัน (Shared-service |
ความเสี่ยงจากการกระจุกตัว, การแยก tenant, อัตลักษณ์, ความพร้อมใช้งานของบริการ และการตอบสนองที่มีการประสานงานกัน |
นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างระหว่างประเทศต่างๆ อีกด้วย ITU Global Cybersecurity Index ฉบับล่าสุดที่เผยแพร่ในปี 2024 จัดให้ 46 ประเทศอยู่ในกลุ่มระดับสูงสุด ในขณะที่ 105 ประเทศถูกจัดอยู่ในกลุ่มระดับ "กำลังเริ่มต้น" (establishing) หรือ "กำลังพัฒนา" (evolving) ดัชนีนี้วัดความมุ่งมั่นด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ในระดับชาติมากกว่าระดับความพร้อมสมบูรณ์ของแต่ละหน่วยงาน แต่มันแสดงให้เห็นว่าเหตุใดแนวทางปฏิบัติที่เกี่ยวข้องในระดับสากลจึงไม่สามารถสันนิษฐานได้ว่ามีจุดเริ่มต้นเดียวกัน
ความสามารถในการฟื้นตัวทางไซเบอร์ของภาครัฐสามารถวัดได้อย่างไร?
ตัวชี้วัดควรเชื่อมต่อกิจกรรมด้านความปลอดภัยเข้ากับการเปิดรับความเสี่ยง ความต่อเนื่องของบริการ และความพร้อมในการปฏิบัติงาน
|
ขอบเขต |
ตัวอย่างของมาตรการที่เป็นประโยชน์ |
|
การเปิดรับความเสี่ยง |
การเป็นเจ้าของแอสเซทภายนอก; เวลาในการแก้ไข; ระบบที่ไม่รองรับอีกต่อไป; ความครอบคลุมของ MFA และการเข้าถึงที่มีสิทธิ์พิเศษ |
|
การตรวจพบและการตอบสนอง |
ความครอบคลุมของข้อมูลทางไกล (Telemetry), เวลาในการตรวจพบและควบคุม, ผลลัพธ์ของการแจ้งเตือนที่มีลำดับความสำคัญสูง, ประสิทธิภาพในการส่งต่อเรื่อง |
|
ความต่อเนื่องและการกู้คืน |
เวลาในการกู้คืนสำหรับบริการที่จำเป็น, ผลการทดสอบการรีสโตร์, ข้อค้นพบจากการฝึกซ้อม, ความเป็นไปได้ของกระบวนการทางเลือก |
|
การให้ความเชื่อมั่น |
ผู้รับผิดชอบบริการและความเสี่ยงที่ระบุชื่อ, อายุของการยกเว้นการควบคุม, ความครอบคลุมในการประเมินซัพพลายเออร์; การปิดข้อค้นพบจากการตรวจสอบ |
|
ขีดความสามารถ |
อัตราการรายงาน, การฝึกอบรมตามบทบาท, ประสิทธิภาพในการฝึกซ้อม, ความพร้อมของความครอบคลุมการตอบสนองโดยผู้เชี่ยวชาญ |
เป้าหมายไม่ใช่การสร้างแดชบอร์ดระดับรัฐบาลแบบครอบคลุมเพียงหนึ่งเดียว แต่คือการให้หลักฐานแก่ฝ่ายบริหารว่าความเสี่ยงกำลังลดลงหรือไม่ การตอบสนองกำลังดีขึ้นหรือไม่ และบริการที่จำเป็นสามารถกู้คืนได้หรือไม่
ประเด็นสำคัญ: ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐควรปกป้องบริการสาธารณะ ไม่ใช่เพียงแค่ระบบ
ท้ายที่สุดแล้ว ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐจะวัดจากความสามารถของสถาบันสาธารณะในการปฏิบัติหน้าที่ต่อไปได้หรือไม่เมื่อระบบถูกโจมตีหรือหยุดชะงัก สิ่งนี้จำเป็นต้องมีความปลอดภัยที่สามารถตรวจสอบได้ อยู่ภายใต้อำนาจการดำเนินงานที่จำเป็น และใช้ได้ผลกับภัยคุกตาใที่แท้จริง
การนำไปปฏิบัติใช้อาจแตกต่างกันไปในแต่ละกระทรวง เทศบาล หน่วยงานกำกับดูแล และผู้ให้บริการร่วม แต่บททดสอบหลักนั้นสม่ำเสมอ: องค์กรสามารถรักษาหรือรีสโตร์บริการสาธารณะที่เชื่อถือได้หรือไม่เมื่อเกิดเหตุการณ์ทางไซเบอร์?
คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐ
ความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ของภาครัฐคืออะไร?
ความยืดหยุ่นทางไซเบอร์ของภาครัฐคือความสามารถของสถาบันสาธารณะในการเตรียมพร้อม รับมือ ตอบสนอง และฟื้นตัวจากเหตุการณ์ทางไซเบอร์ ในขณะที่ยังคงรักษาหรือรีสโตร์บริการที่จำเป็นได้ โดยผสมผสานความปลอดภัยเชิงป้องกันเข้ากับ การตรวจพบ การตอบสนองที่มีการประสานงาน การวางแผนความต่อเนื่อง และการฟื้นตัวที่เชื่อถือได้
ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐแตกต่างจากความปลอดภัยทางไซเบอร์ขององค์กรอย่างไร?
ความปลอดภัยทางไซเบอร์ของภาครัฐต้องคำนึงถึงบริการสาธารณะภาคบังคับ ข้อมูลที่เก็บรวบรวมภายใต้อำนาจตามกฎหมาย การกระจายอำนาจในการตัดสินใจ รวมถึงการพึ่งพาซึ่งกันและกันระหว่างหน่วยงานและผู้จัดหาสินค้าหรือบริการ ผลลัพธ์หลักคือการดำเนินงานอย่างต่อเนื่องหรือได้รับการรีสโตร์ของบริการสาธารณะที่ได้รับความไว้วางใจ
ภัยคุกคามทางไซเบอร์ที่ใหญ่ที่สุดต่อองค์กรภาครัฐคืออะไร?
ความเสี่ยงหลักประกอบด้วย การหยุดชะงักของบริการ แรนซัมแวร์ การเข้าถึงแบบแอบแฝง การขโมยหรือแก้ไขข้อมูลที่มีความละเอียดอ่อน การแสวงหาประโยชน์จากแอปพลิเคชันที่เปิดให้สาธารณะเข้าถึง การละเมิดข้อมูลระบุตัวตน และเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อโครงสร้างพื้นฐานที่ใช้ร่วมกันหรือผู้จัดหาสินค้าหรือบริการ ความสำคัญของความเสี่ยงเหล่านี้ขึ้นอยู่กับบริการ ข้อมูล และการพึ่งพาของแต่ละองค์กร
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจะสามารถปรับปรุงความปลอดภัยทางไซเบอร์ด้วยทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดได้อย่างไร?
พวกเขาควรระบุบริการที่สำคัญที่สุดของตน สร้างเกณฑ์มาตรฐานการควบคุมที่สามารถจัดการได้ เสริมสร้างการปกป้องข้อมูลระบุตัวตน สำรองข้อมูลอย่างปลอดภัย ลดความเสี่ยงจากการเชื่อมต่อภายนอก และจัดเตรียมการเข้าถึงความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านการตรวจพบและการตอบสนอง ขีดความสามารถแบบแบ่งปันหรือแบบมีการจัดการสามารถช่วยให้การครอบคลุมในสิ่งที่อาจดูแลรักษาภายในองค์กรได้ยาก
แหล่งข้อมูลและการอ่านเพิ่มเติม
- ENISA NIS360 2026
- OECD: Digital public infrastructure, Government at a Glance 2025
- European Commission: Data Act explained
- ENISA ภัยคุกตาใ Landscape 2025
- ENISA Sectorial ภัยคุกตาใ Landscape: Public Administration
- UK National Cyber Security Centre: Cyber Assessment Framework
- Kaspersky Security Services: Anatomy of a Cyber World 2026
- World Bank: Enhancing cyber resilience in developing countries
- ดัชนีความปลอดภัยทางไซเบอร์ระดับโลกของ ITU ประจำปี 2024
- โครงการริเริ่มด้านความโปร่งใสของ Kaspersky
